exsisto

Latín

exsisto
clásico (AFI)	/ˈeks.si.stoː/
eclesiástico (AFI)	/ˈeks.si.sto/
silabación	ex-si-stō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
variantes	existō
rimas	eks.si.sto, eks.si.stoː

Etimología

Del prefijo ex- y sistō, -ere ('poner').

Verbo intransitivo

1

Ponerse a la vista, aparecer.

2

Levantarse de los muertos, resucitar de entre los muertos.

3

Ser oído.

4

Presentarse, ofrecerse.

5

Presentarse, mostrarse.

6

Manifestarse.

7

Surgir, emerger, nacer.

• Uso: dícese de actividades, condiciones, etc.

8

Lo sigue como una consecuencia de (que).

• Uso: impersonal.

9 Derecho

Realizarse, cumplirse.

• Uso: dícese de un contrato: condiciō.

Locuciones

Locuciones con exsistō [▲▼]

• ab inferis exsistere [1 b] - levantarse de los muertos, resucitar de entre los muertos.

Conjugación

Conjugación de exsistō, exsistere, exstitī, exstitum  (tercera conjugación, defectivo, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	exsistere, exstitisse
Infinitivo pasivo	―
Participio activo	exsistēns, exstitūrus
Participio pasivo	―
Gerundio	exsistendī, exsistendō, exsistendum
Supino	exstitum, exstitū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego exsistō	tū exsistis	is, ea, id exsistit	nōs exsistimus	vōs exsistitis	eī, eae, ea exsistunt
Pretérito imperfecto	ego exsistēbam	tū exsistēbās	is, ea, id exsistēbat	nōs exsistēbāmus	vōs exsistēbātis	eī, eae, ea exsistēbant
Futuro	ego exsistam	tū exsistēs	is, ea, id exsistēt	nōs exsistēmus	vōs exsistētis	eī, eae, ea exsistent
Pretérito perfecto	ego exstitī	tū exstitistī	is, ea, id exstitit	nōs exstitimus	vōs exstitistis	eī, eae, ea exstitērunt, exstitēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego exstiteram	tū exstiterās	is, ea, id exstiterat	nōs exstiterāmus	vōs exstiterātis	eī, eae, ea exstiterant
Futuro perfecto	ego exstiterō	tū exstiteris	is, ea, id exstiterit	nōs exstiterimus	vōs exstiteritis	eī, eae, ea exstiterint
Presente pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Pretérito imperfecto pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Futuro pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego exsistam	ut tū exsistās	ut is, ut ea, ut id exsistat	ut nōs exsistāmus	ut vōs exsistātis	ut eī, ut eae, ut ea exsistant
Pretérito imperfecto	ut ego exsisterem	ut tū exsisterēs	ut is, ut ea, ut id exsisteret	ut nōs exsisterēmus	ut vōs exsisterētis	ut eī, ut eae, ut ea exsisterent
Pretérito perfecto	ut ego exstiterim	ut tū exstiterīs	ut is, ut ea, ut id exstiterit	ut nōs exstiterīmus	ut vōs exstiterītis	ut eī, ut eae, ut ea exstiterint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego exstitissem	ut tū exstitissēs	ut is, ut ea, ut id exstitisset	ut nōs exstitissēmus	ut vōs exstitissētis	ut eī, ut eae, ut ea exstitissent
Presente pasivo	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) exsiste	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) exsistite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) exsistitō	(is, ea, id) exsistitō	― ―	(vōs) exsistitōte	(eī, eae, ea) exsistuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) ―	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) ―	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ―
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad
NOTA: solo se emplean las formas activas