Ir al contenido

finio

De Wikcionario, el diccionario libre
finio
clásico (AFI) /ˈfiː.ni.oː/
eclesiástico (AFI) /ˈfi.ni.o/
silabación fī-ni-ō
acentuación esdrújula
longitud silábica trisílaba
rimas i.ni.o, iː.ni.oː

Etimología

[editar]

de fīnis ('límite').

Verbo transitivo

[editar]
1
Limitar, poner límites.
2
Fijar.
3
Precisar.
4
Poner fin, acabar.
5
Morir.
  • Uso: con pasiva.

Verbo intransitivo

[editar]
6
Acabar, morir.

Conjugación

[editar]
Conjugación de fīniō, fīnīre, fīnīvī, fīnītum(cuarta conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo fīnīre, fīnīvisse, fīniisse
Infinitivo pasivo fīnīrī
Participio activo fīniēns, fīnītūrus
Participio pasivo fīniendus, fīnītus
Gerundio fīniendī, fīniendō, fīniendum
Supino fīnītum, fīnītū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egofīniō fīnīs is, ea, idfīnit nōsfīnīmus vōsfīnītis eī, eae, eafīniunt
Pretérito imperfecto egofīniēbam fīniēbās is, ea, idfīniēbat nōsfīniēbāmus vōsfīniēbātis eī, eae, eafīniēbant
Futuro egofīniam fīniēs is, ea, idfīniet nōsfīniēmus vōsfīniētis eī, eae, eafīnient
Pretérito perfecto egofīnīvī, fīniī fīnīvistī, fīniistī is, ea, idfīnīvit, fīniit nōsfīnīvimus, fīniimus vōsfīnīvistis, fīniistis eī, eae, eafīnīvērunt, fīniērunt, fīnīvēre, fīniēre
Pretérito pluscuamperfecto egofīnīveram, fīnieram fīnīverās, fīnierās is, ea, idfīnīverat, fīnierat nōsfīnīverāmus, fīnierāmus vōsfīnīverātis, fīnierātis eī, eae, eafīnīverant, fīnierant
Futuro perfecto egofīnīverō, fīnierō fīnīveris, fīnieris is, ea, idfīnīverit, fīnierit nōsfīnīverimus, fīnierimus vōsfīnīveritis, fīnieritis eī, eae, eafīnīverint, fīnierint
Presente pasivo egofīnior fīnīris, fīnīre is, ea, idfīnītur nōsfīnīmur vōsfīnīminī eī, eae, eafīniuntur
Pretérito imperfecto pasivo egofīniēbar fīniēbāris, fīniēbāre is, ea, idfīniēbātur nōsfīniēbāmur vōsfīniēbāminī eī, eae, eafīniēbantur
Futuro pasivo egofīniar fīniēris, fīniēre is, ea, idfīniētur nōsfīniēmur vōsfīniēminī eī, eae, eafīnientur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egofīniam ut tūfīniās ut is, ut ea, ut idfīniat ut nōsfīniāmus ut vōsfīniātis ut eī, ut eae, ut eafīniant
Pretérito imperfecto ut egofīnīrem ut tūfīnīrēs ut is, ut ea, ut idfīnīret ut nōsfīnīrēmus ut vōsfīnīrētis ut eī, ut eae, ut eafīnīrent
Pretérito perfecto ut egofīnīverim, fīnierim ut tūfīnīverīs, fīnierīs ut is, ut ea, ut idfīnīverit, fīnierit ut nōsfīnīverīmus, fīnierīmus ut vōsfīnīverītis, fīnierītis ut eī, ut eae, ut eafīnīverint, fīnierint
Pretérito pluscuamperfecto ut egofīnīvissem, fīniissem ut tūfīnīvissēs, fīniissēs ut is, ut ea, ut idfīnīvisset, fīniisset ut nōsfīnīvissēmus, fīniissēmus ut vōsfīnīvissētis, fīniissētis ut eī, ut eae, ut eafīnīvissent, fīniissent
Presente pasivo ut egofīniar ut tūfīniāris, fīniāre ut is, ut ea, ut idfīniātur ut nōsfīniāmur ut vōsfīniāminī ut eī, ut eae, ut eafīniantur
Pretérito imperfecto pasivo ut egofīnīrer ut tūfīnīrēris, fīnīrēre ut is, ut ea, ut idfīnīrētur ut nōsfīnīrēmur ut vōsfīnīrēminī ut eī, ut eae, ut eafīnīrentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)fīnī (is, ea, id) (vōs)fīnīte (eī, eae, ea)
Futuro (tū)fīnītō (is, ea, id)fīnītō (vōs)fīnītōte (eī, eae, ea)fīniuntō
Presente pasivo (tū)fīnīre (is, ea, id) (vōs)fīnīminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)fīnītor (is, ea, id)fīnītor (vōs) (eī, eae, ea)fīniuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]