fraudo

Latín

fraudō
clásico (AFI)	[ˈfraʊ̯.doː]

Etimología

De fraus ("perjuicio, engaño") y el sufijo ō₃.^[1]

Verbo transitivo

1: Despojar con engaño, defraudar, estafar, timar.^[1]

b: Con ablativo o doble acusativo: privar de, despojar de.^[1]

2: Apropiarse deshonestamente (de dinero), malversar.^[1]

3: Evadir con engaño el propósito de (alguna ley).^[1]

Conjugación

Conjugación de fraudō, fraudāre, fraudāvī, fraudātum (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	fraudāre, fraudāvisse
Infinitivo pasivo	fraudārī
Participio activo	fraudāns, fraudātūrus
Participio pasivo	fraudandus, fraudātus
Gerundio	fraudandī, fraudandō, fraudandum
Supino	fraudātum, fraudātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego fraudō	tū fraudās	is, ea, id fraudat	nōs fraudāmus	vōs fraudātis	eī, eae, ea fraudant
Pretérito imperfecto	ego fraudābam	tū fraudābās	is, ea, id fraudābat	nōs fraudābāmus	vōs fraudābātis	eī, eae, ea fraudābant
Futuro	ego fraudābō	tū fraudābis	is, ea, id fraudābit	nōs fraudābimus	vōs fraudābitis	eī, eae, ea fraudābunt
Pretérito perfecto	ego fraudāvī	tū fraudāvistī	is, ea, id fraudāvit	nōs fraudāvimus	vōs fraudāvistis	eī, eae, ea fraudāvērunt, fraudāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego fraudāveram	tū fraudāverās	is, ea, id fraudāverat	nōs fraudāverāmus	vōs fraudāverātis	eī, eae, ea fraudāverant
Futuro perfecto	ego fraudāverō	tū fraudāveris	is, ea, id fraudāverit	nōs fraudāverimus	vōs fraudāveritis	eī, eae, ea fraudāverint
Futuro sigmático^†	ego fraudāssō	tū fraudāssis	is, ea, id fraudāssit	nōs fraudāssimus	vōs fraudāssitis	eī, eae, ea fraudāssint
Presente pasivo	ego fraudor	tū fraudāris, fraudāre	is, ea, id fraudātur	nōs fraudāmur	vōs fraudāminī	eī, eae, ea fraudantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego fraudābar	tū fraudābāris, fraudābāre	is, ea, id fraudābātur	nōs fraudābāmur	vōs fraudābāminī	eī, eae, ea fraudābantur
Futuro pasivo	ego fraudābor	tū fraudāberis, fraudābere	is, ea, id fraudābitur	nōs fraudābimur	vōs fraudābiminī	eī, eae, ea fraudābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego fraudem	ut tū fraudēs	ut is, ut ea, ut id fraudet	ut nōs fraudēmus	ut vōs fraudētis	ut eī, ut eae, ut ea fraudent
Pretérito imperfecto	ut ego fraudārem	ut tū fraudārēs	ut is, ut ea, ut id fraudāret	ut nōs fraudārēmus	ut vōs fraudārētis	ut eī, ut eae, ut ea fraudārent
Pretérito perfecto	ut ego fraudāverim	ut tū fraudāverīs	ut is, ut ea, ut id fraudāverit	ut nōs fraudāverīmus	ut vōs fraudāverītis	ut eī, ut eae, ut ea fraudāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego fraudāvissem	ut tū fraudāvissēs	ut is, ut ea, ut id fraudāvisset	ut nōs fraudāvissēmus	ut vōs fraudāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea fraudāvissent
Aorista sigmático^†	ut ego fraudāssim	ut tū fraudāssīs	ut is, ut ea, ut id fraudāssīt	ut nōs fraudāssīmus	ut vōs fraudāssītis	ut eī, ut eae, ut ea fraudāssint
Presente pasivo	ut ego frauder	ut tū fraudēris, fraudēre	ut is, ut ea, ut id fraudētur	ut nōs fraudēmur	ut vōs fraudēminī	ut eī, ut eae, ut ea fraudentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego fraudārer	ut tū fraudārēris, fraudārēre	ut is, ut ea, ut id fraudārētur	ut nōs fraudārēmur	ut vōs fraudārēminī	ut eī, ut eae, ut ea fraudārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) fraudā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) fraudāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) fraudātō	(is, ea, id) fraudātō	― ―	(vōs) fraudātōte	(eī, eae, ea) fraudantō
Presente pasivo	― ―	(tū) fraudāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) fraudāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) fraudātor	(is, ea, id) fraudātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) fraudantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Referencias y notas

1 2 3 4 5 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[ol-1] 1 2 3 4 5 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[1]