genu
Apariencia
| genu | |
| clásico (AFI) | /ˈge.nuː/ ⓘ |
| eclesiástico (AFI) | /ˈd͡ʒe.nu/ |
| silabación | ge-nū |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | bisílaba |
| variantes | genus, genum |
| rimas | e.nu, e.nuː |
Etimología 1
[editar]Del protoitálico *genū, y este del protoindoeuropeo *ģen-u-.[1] Compárese el griego antiguo γόνυ (góny), el nórdico antiguo glūn, el hitita genu-/ganu-, el sánscrito जानु (jānu-) y el gótico 𐌺𐌽𐌹𐌿 (kniu).[1]
Sustantivo neutro
[editar]- 1 Anatomía
- Rodilla.
Descendientes
[editar]Información adicional
[editar]- Derivados: geniculum, congenuclo
- Cognados: *glūn- (cel-pro), glin (br), glin (kw), glin (cy), glún (sga), glúin (ga), glùin (gd), *knewa- (gem-pro), kné (non), knæ (da), kné (is), hné (is), knæ (fo), kne (no), knä (sv), chniu (goh), kneo (goh), Knie (de), knio (ofs), cnēo (ang), knee (en), *knio (odt), knie (nl), 𐌺𐌽𐌹𐌿 (got), gju (sq), genu- (hit), ganu- (hit), ծունգք (xcl), ծունկք (xcl), ծունր (xcl), ծունկ (hy), γόνυ (grc), γόνατο (el), jānu (pi), जानु (sa), 𐬰𐬁𐬥𐬎 (ae), jinû (ku), çok (ku), зоныг (os), زانو (fa), زنګون (ps), kanweṃ (xto), kenī(ne) (txb)
Véase también
[editar]Declinación
[editar]Referencias y notas
[editar]- 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 259. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.