gigno

Latín

gigno
clásico (AFI)	/ˈgig.noː/
eclesiástico (AFI)	/ˈd͡ʒiɲ.ɲo/
silabación	gig-nō
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
variantes	geno
rimas	iɲ.ɲo, ig.noː

Etimología 1

Del protoindoeuropeo *ǵi-ǵnh₁-e/o- ("engendrar"). Compárese el hitita genzu- ("abdomen"), el sánscrito janⁱ ("nacer", "crear"), el jotanés ysan ("dar a luz"), el griego antiguo γενετή (genetḗ, 'nacimiento') y el irlandés antiguo gainedar ('nacer').

Verbo transitivo

1

Engendrar, dar a luz.

2

Crear.

3

Proceder, provenir, originarse.

• Uso: con pasiva

4

Nacer.

• Uso: con pasiva

Conjugación

Conjugación de gignō, gignere, genuī, genitum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	gignere, genuisse
Infinitivo pasivo	gignī
Participio activo	gignēns, genitūrus
Participio pasivo	gignendus, genitus
Gerundio	gignendī, gignendō, gignendum
Supino	genitum, genitū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego gignō	tū gignis	is, ea, id gignit	nōs gignimus	vōs gignitis	eī, eae, ea gignunt
Pretérito imperfecto	ego gignēbam	tū gignēbās	is, ea, id gignēbat	nōs gignēbāmus	vōs gignēbātis	eī, eae, ea gignēbant
Futuro	ego gignam	tū gignēs	is, ea, id gignēt	nōs gignēmus	vōs gignētis	eī, eae, ea gignent
Pretérito perfecto	ego genuī	tū genuistī	is, ea, id genuit	nōs genuimus	vōs genuistis	eī, eae, ea genuērunt, genuēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego genueram	tū genuerās	is, ea, id genuerat	nōs genuerāmus	vōs genuerātis	eī, eae, ea genuerant
Futuro perfecto	ego genuerō	tū genueris	is, ea, id genuerit	nōs genuerimus	vōs genueritis	eī, eae, ea genuerint
Presente pasivo	ego gignor	tū gigneris, gignere	is, ea, id gignitur	nōs gignimur	vōs gigniminī	eī, eae, ea gignuntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego gignēbar	tū gignēbāris, gignēbāre	is, ea, id gignēbātur	nōs gignēbāmur	vōs gignēbāminī	eī, eae, ea gignēbantur
Futuro pasivo	ego gignar	tū gignēris, gignēre	is, ea, id gignētur	nōs gignēmur	vōs gignēminī	eī, eae, ea gignentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego gignam	ut tū gignās	ut is, ut ea, ut id gignat	ut nōs gignāmus	ut vōs gignātis	ut eī, ut eae, ut ea gignant
Pretérito imperfecto	ut ego gignerem	ut tū gignerēs	ut is, ut ea, ut id gigneret	ut nōs gignerēmus	ut vōs gignerētis	ut eī, ut eae, ut ea gignerent
Pretérito perfecto	ut ego genuerim	ut tū genuerīs	ut is, ut ea, ut id genuerit	ut nōs genuerīmus	ut vōs genuerītis	ut eī, ut eae, ut ea genuerint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego genuissem	ut tū genuissēs	ut is, ut ea, ut id genuisset	ut nōs genuissēmus	ut vōs genuissētis	ut eī, ut eae, ut ea genuissent
Presente pasivo	ut ego gignar	ut tū gignāris, gignāre	ut is, ut ea, ut id gignātur	ut nōs gignāmur	ut vōs gignāminī	ut eī, ut eae, ut ea gignantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego gignerer	ut tū gignerēris, gignerēre	ut is, ut ea, ut id gignerētur	ut nōs gignerēmur	ut vōs gignerēminī	ut eī, ut eae, ut ea gignerentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) gigne	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) gignite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) gignitō	(is, ea, id) gignitō	― ―	(vōs) gignitōte	(eī, eae, ea) gignuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) gignere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) gigniminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) gignitor	(is, ea, id) gignitor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) gignuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad