glorior

Latín

glorior
clásico (AFI)	/ˈgloː.ri.or/
eclesiástico (AFI)	/ˈglo.ri.or/
silabación	glō-ri-or
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
rimas	oː.ri.or, o.ri.or

Etimología

de glōria ('gloria').

Verbo intransitivo

1

Alabarse o congratularse a sí mismo, gloriarse, jactarse, vanagloriarse.

Información adicional

• Derivados: gloriabundus, gloriatio, gloriatior, gloriator

Conjugación

Conjugación de glōriō, glōriāre, glōriāvī, glōriātum  (primera conjugación, deponente, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo pasivo	glōriārī
Participio pasivo	glōriandus, glōriātus
Gerundio	glōriandī, glōriandō, glōriandum
Supino	glōriātum, glōriātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente pasivo	ego glōrior	tū glōriāris, glōriāre	is, ea, id glōriātur	nōs glōriāmur	vōs glōriāminī	eī, eae, ea glōriantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego glōriābar	tū glōriābāris, glōriābāre	is, ea, id glōriābātur	nōs glōriābāmur	vōs glōriābāminī	eī, eae, ea glōriābantur
Futuro pasivo	ego glōriābor	tū glōriāberis, glōriābere	is, ea, id glōriābitur	nōs glōriābimur	vōs glōriābiminī	eī, eae, ea glōriābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente pasivo	ut ego glōrier	ut tū glōriēris, glōriēre	ut is, ut ea, ut id glōriētur	ut nōs glōriēmur	ut vōs glōriēminī	ut eī, ut eae, ut ea glōrientur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego glōriārer	ut tū glōriārēris, glōriārēre	ut is, ut ea, ut id glōriārētur	ut nōs glōriārēmur	ut vōs glōriārēminī	ut eī, ut eae, ut ea glōriārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente pasivo	― ―	(tū) glōriāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) glōriāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) glōriātor	(is, ea, id) glōriātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) glōriantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad