haurio
| haurio | |
| clásico (AFI) | /ˈhaw.ri.oː/ |
| eclesiástico (AFI) | /ˈaw.ri.o/ |
| silabación | hau-ri-ō |
| acentuación | esdrújula |
| longitud silábica | trisílaba |
| rimas | aw.ri.oː, aw.ri.o |
Etimología
[editar]Del protoitálico *aus-je-, y este del protoindoeuropeo *h₂eus-ie- ('sacar').[1] Compárese el griego antiguo αὔω (aýō, "prender fuego", "quemar") y el nórdico antiguo ausa ('sacar').[1]
Verbo transitivo
[editar]Conjugación
[editar]Conjugación de hauriō, haurīre, hausī, haustum (cuarta conjugación, regular) [▲▼]
| Formas no personales (verboides) | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Infinitivo activo | haurīre, hausisse | |||||
| Infinitivo pasivo | haurīrī | |||||
| Participio activo | hauriēns, haustūrus | |||||
| Participio pasivo | hauriendus, haustus | |||||
| Gerundio | hauriendī, hauriendō, hauriendum | |||||
| Supino | haustum, haustū | |||||
| Formas personales | ||||||
| Modo indicativo | ||||||
| ego | tū | is, ea, id | nōs | vōs | eī, eae, ea | |
| Presente | ego hauriō | tū haurīs | is, ea, id haurit | nōs haurīmus | vōs haurītis | eī, eae, ea hauriunt |
| Pretérito imperfecto | ego hauriēbam | tū hauriēbās | is, ea, id hauriēbat | nōs hauriēbāmus | vōs hauriēbātis | eī, eae, ea hauriēbant |
| Futuro | ego hauriam | tū hauriēs | is, ea, id hauriet | nōs hauriēmus | vōs hauriētis | eī, eae, ea haurient |
| Pretérito perfecto | ego hausī | tū hausistī | is, ea, id hausit | nōs hausimus | vōs hausistis | eī, eae, ea hausērunt, hausēre |
| Pretérito pluscuamperfecto | ego hauseram | tū hauserās | is, ea, id hauserat | nōs hauserāmus | vōs hauserātis | eī, eae, ea hauserant |
| Futuro perfecto | ego hauserō | tū hauseris | is, ea, id hauserit | nōs hauserimus | vōs hauseritis | eī, eae, ea hauserint |
| Presente pasivo | ego haurior | tū haurīris, haurīre | is, ea, id haurītur | nōs haurīmur | vōs haurīminī | eī, eae, ea hauriuntur |
| Pretérito imperfecto pasivo | ego hauriēbar | tū hauriēbāris, hauriēbāre | is, ea, id hauriēbātur | nōs hauriēbāmur | vōs hauriēbāminī | eī, eae, ea hauriēbantur |
| Futuro pasivo | ego hauriar | tū hauriēris, hauriēre | is, ea, id hauriētur | nōs hauriēmur | vōs hauriēminī | eī, eae, ea haurientur |
| Modo subjuntivo | ||||||
| ut ego | ut tū | ut is, ut ea, ut id | ut nōs | ut vōs | ut eī, ut eae, ut ea | |
| Presente | ut ego hauriam | ut tū hauriās | ut is, ut ea, ut id hauriat | ut nōs hauriāmus | ut vōs hauriātis | ut eī, ut eae, ut ea hauriant |
| Pretérito imperfecto | ut ego haurīrem | ut tū haurīrēs | ut is, ut ea, ut id haurīret | ut nōs haurīrēmus | ut vōs haurīrētis | ut eī, ut eae, ut ea haurīrent |
| Pretérito perfecto | ut ego hauserim | ut tū hauserīs | ut is, ut ea, ut id hauserit | ut nōs hauserīmus | ut vōs hauserītis | ut eī, ut eae, ut ea hauserint |
| Pretérito pluscuamperfecto | ut ego hausissem | ut tū hausissēs | ut is, ut ea, ut id hausisset | ut nōs hausissēmus | ut vōs hausissētis | ut eī, ut eae, ut ea hausissent |
| Presente pasivo | ut ego hauriar | ut tū hauriāris, hauriāre | ut is, ut ea, ut id hauriātur | ut nōs hauriāmur | ut vōs hauriāminī | ut eī, ut eae, ut ea hauriantur |
| Pretérito imperfecto pasivo | ut ego haurīrer | ut tū haurīrēris, haurīrēre | ut is, ut ea, ut id haurīrētur | ut nōs haurīrēmur | ut vōs haurīrēminī | ut eī, ut eae, ut ea haurīrentur |
| Modo imperativo | ||||||
| ― | (tū) | (is, ea, id) | ― | (vōs) | (eī, eae, ea) | |
| Presente | ― ― | (tū) haurī | (is, ea, id) ― | ― ― | (vōs) haurīte | (eī, eae, ea) ― |
| Futuro | ― ― | (tū) haurītō | (is, ea, id) haurītō | ― ― | (vōs) haurītōte | (eī, eae, ea) hauriuntō |
| Presente pasivo | ― ― | (tū) haurīre | (is, ea, id) ― | ― ― | (vōs) haurīminī | (eī, eae, ea) ― |
| Futuro pasivo | ― ― | (tū) haurītor | (is, ea, id) haurītor | ― ― | (vōs) ― | (eī, eae, ea) hauriuntor |
| Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad | ||||||
Referencias y notas
[editar]- 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 281. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.