Ir al contenido

impedio

De Wikcionario, el diccionario libre
impedio
clásico (AFI) /imˈpe.di.oː/
eclesiástico (AFI) /imˈpe.di.o/
silabación im-pe-di-ō
acentuación esdrújula
longitud silábica tetrasílaba
variantes inpediō
rimas e.di.o, e.di.oː

Etimología

[editar]

Del prefijo in- y pēs ('pie').[1]

Verbo transitivo

[editar]
1
Impedir, obstruir.

Conjugación

[editar]
Conjugación de impediō, impedīre, impedīvī, impedītum(cuarta conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo impedīre, impedīvisse, impediisse
Infinitivo pasivo impedīrī
Participio activo impediēns, impedītūrus
Participio pasivo impediendus, impedītus
Gerundio impediendī, impediendō, impediendum
Supino impedītum, impedītū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egoimpediō impedīs is, ea, idimpedit nōsimpedīmus vōsimpedītis eī, eae, eaimpediunt
Pretérito imperfecto egoimpediēbam impediēbās is, ea, idimpediēbat nōsimpediēbāmus vōsimpediēbātis eī, eae, eaimpediēbant
Futuro egoimpediam impediēs is, ea, idimpediet nōsimpediēmus vōsimpediētis eī, eae, eaimpedient
Pretérito perfecto egoimpedīvī, impediī impedīvistī, impediistī is, ea, idimpedīvit, impediit nōsimpedīvimus, impediimus vōsimpedīvistis, impediistis eī, eae, eaimpedīvērunt, impediērunt, impedīvēre, impediēre
Pretérito pluscuamperfecto egoimpedīveram, impedieram impedīverās, impedierās is, ea, idimpedīverat, impedierat nōsimpedīverāmus, impedierāmus vōsimpedīverātis, impedierātis eī, eae, eaimpedīverant, impedierant
Futuro perfecto egoimpedīverō, impedierō impedīveris, impedieris is, ea, idimpedīverit, impedierit nōsimpedīverimus, impedierimus vōsimpedīveritis, impedieritis eī, eae, eaimpedīverint, impedierint
Presente pasivo egoimpedior impedīris, impedīre is, ea, idimpedītur nōsimpedīmur vōsimpedīminī eī, eae, eaimpediuntur
Pretérito imperfecto pasivo egoimpediēbar impediēbāris, impediēbāre is, ea, idimpediēbātur nōsimpediēbāmur vōsimpediēbāminī eī, eae, eaimpediēbantur
Futuro pasivo egoimpediar impediēris, impediēre is, ea, idimpediētur nōsimpediēmur vōsimpediēminī eī, eae, eaimpedientur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egoimpediam ut tūimpediās ut is, ut ea, ut idimpediat ut nōsimpediāmus ut vōsimpediātis ut eī, ut eae, ut eaimpediant
Pretérito imperfecto ut egoimpedīrem ut tūimpedīrēs ut is, ut ea, ut idimpedīret ut nōsimpedīrēmus ut vōsimpedīrētis ut eī, ut eae, ut eaimpedīrent
Pretérito perfecto ut egoimpedīverim, impedierim ut tūimpedīverīs, impedierīs ut is, ut ea, ut idimpedīverit, impedierit ut nōsimpedīverīmus, impedierīmus ut vōsimpedīverītis, impedierītis ut eī, ut eae, ut eaimpedīverint, impedierint
Pretérito pluscuamperfecto ut egoimpedīvissem, impediissem ut tūimpedīvissēs, impediissēs ut is, ut ea, ut idimpedīvisset, impediisset ut nōsimpedīvissēmus, impediissēmus ut vōsimpedīvissētis, impediissētis ut eī, ut eae, ut eaimpedīvissent, impediissent
Presente pasivo ut egoimpediar ut tūimpediāris, impediāre ut is, ut ea, ut idimpediātur ut nōsimpediāmur ut vōsimpediāminī ut eī, ut eae, ut eaimpediantur
Pretérito imperfecto pasivo ut egoimpedīrer ut tūimpedīrēris, impedīrēre ut is, ut ea, ut idimpedīrētur ut nōsimpedīrēmur ut vōsimpedīrēminī ut eī, ut eae, ut eaimpedīrentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)impedī (is, ea, id) (vōs)impedīte (eī, eae, ea)
Futuro (tū)impedītō (is, ea, id)impedītō (vōs)impedītōte (eī, eae, ea)impediuntō
Presente pasivo (tū)impedīre (is, ea, id) (vōs)impedīminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)impedītor (is, ea, id)impedītor (vōs) (eī, eae, ea)impediuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.