imperito

Español

imperito
pronunciación (AFI)	[ĩmpeˈɾit̪o]
silabación	im-pe-ri-to
acentuación	llana
longitud silábica	tetrasílaba
rima	i.to

Etimología 1

Del latín imperītus.^[1]

Adjetivo

imperito ¦ plural: imperitos ¦ femenino: imperita ¦ femenino plural: imperitas

1: Falto de pericia.^[1]

Traducciones

Traducciones [▲▼]

Alemán: unerfahren ^(de); ungeübt ^(de); ungelernt ^(de); unbewandert ^(de); unkundig ^(de); unwissend ^(de)
Inglés: inexperienced ^(en); unskilled ^(en); inexpert ^(en)

Latín

imperito
clásico (AFI)	/imˈpe.ri.to/
eclesiástico (AFI)	/imˈpe.ri.to/
silabación	im-pe-ri-to
acentuación	esdrújula
longitud silábica	tetrasílaba
variantes	inperito, inperito
rima	e.ri.to

Etimología 1

De imperō ('mandar') y el sufijo itō, y aquel del prefijo in-₁ y parō, -āre.^[2] .

Verbo transitivo

1: Mandar a, ordenar a.^[2]

Verbo intransitivo

2: Estar al mando, ejercer autoridad.^[2]

Conjugación

Conjugación de imperitō, imperitāre, imperitāvī, imperitātum (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	imperitāre, imperitāvisse
Infinitivo pasivo	imperitārī
Participio activo	imperitāns, imperitātūrus
Participio pasivo	imperitandus, imperitātus
Gerundio	imperitandī, imperitandō, imperitandum
Supino	imperitātum, imperitātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego imperitō	tū imperitās	is, ea, id imperitat	nōs imperitāmus	vōs imperitātis	eī, eae, ea imperitant
Pretérito imperfecto	ego imperitābam	tū imperitābās	is, ea, id imperitābat	nōs imperitābāmus	vōs imperitābātis	eī, eae, ea imperitābant
Futuro	ego imperitābō	tū imperitābis	is, ea, id imperitābit	nōs imperitābimus	vōs imperitābitis	eī, eae, ea imperitābunt
Pretérito perfecto	ego imperitāvī	tū imperitāvistī	is, ea, id imperitāvit	nōs imperitāvimus	vōs imperitāvistis	eī, eae, ea imperitāvērunt, imperitāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego imperitāveram	tū imperitāverās	is, ea, id imperitāverat	nōs imperitāverāmus	vōs imperitāverātis	eī, eae, ea imperitāverant
Futuro perfecto	ego imperitāverō	tū imperitāveris	is, ea, id imperitāverit	nōs imperitāverimus	vōs imperitāveritis	eī, eae, ea imperitāverint
Presente pasivo	ego imperitor	tū imperitāris, imperitāre	is, ea, id imperitātur	nōs imperitāmur	vōs imperitāminī	eī, eae, ea imperitantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego imperitābar	tū imperitābāris, imperitābāre	is, ea, id imperitābātur	nōs imperitābāmur	vōs imperitābāminī	eī, eae, ea imperitābantur
Futuro pasivo	ego imperitābor	tū imperitāberis, imperitābere	is, ea, id imperitābitur	nōs imperitābimur	vōs imperitābiminī	eī, eae, ea imperitābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego imperitem	ut tū imperitēs	ut is, ut ea, ut id imperitet	ut nōs imperitēmus	ut vōs imperitētis	ut eī, ut eae, ut ea imperitent
Pretérito imperfecto	ut ego imperitārem	ut tū imperitārēs	ut is, ut ea, ut id imperitāret	ut nōs imperitārēmus	ut vōs imperitārētis	ut eī, ut eae, ut ea imperitārent
Pretérito perfecto	ut ego imperitāverim	ut tū imperitāverīs	ut is, ut ea, ut id imperitāverit	ut nōs imperitāverīmus	ut vōs imperitāverītis	ut eī, ut eae, ut ea imperitāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego imperitāvissem	ut tū imperitāvissēs	ut is, ut ea, ut id imperitāvisset	ut nōs imperitāvissēmus	ut vōs imperitāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea imperitāvissent
Presente pasivo	ut ego imperiter	ut tū imperitēris, imperitēre	ut is, ut ea, ut id imperitētur	ut nōs imperitēmur	ut vōs imperitēminī	ut eī, ut eae, ut ea imperitentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego imperitārer	ut tū imperitārēris, imperitārēre	ut is, ut ea, ut id imperitārētur	ut nōs imperitārēmur	ut vōs imperitārēminī	ut eī, ut eae, ut ea imperitārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) imperitā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) imperitāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) imperitātō	(is, ea, id) imperitātō	― ―	(vōs) imperitātōte	(eī, eae, ea) imperitantō
Presente pasivo	― ―	(tū) imperitāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) imperitāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) imperitātor	(is, ea, id) imperitātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) imperitantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Forma flexiva

Forma adjetiva

1: Forma del dativo y ablativo singular masculino de imperītus.
2: Forma del dativo y ablativo singular neutro de imperītus.

Referencias y notas

1 2 «imperito» en Diccionario de la lengua española. Editorial: Real Academia Española, Asociación de Academias de la Lengua Española y Espasa. 22.ª ed, Madrid, 2001.
1 2 3 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[drae-1] 1 2 «imperito» en Diccionario de la lengua española. Editorial: Real Academia Española, Asociación de Academias de la Lengua Española y Espasa. 22.ª ed, Madrid, 2001.

[ol-2] 1 2 3 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[1]

[2]