impero

Español

impero
pronunciación (AFI)	[ĩmˈpeɾo]
silabación	im-pe-ro
acentuación	llana
longitud silábica	trisílaba
rima	e.ɾo

Forma verbal

1

Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de imperar.

Italiano

impero
pronunciación (AFI)	/imˈpɛ.ɾo/
silabación	im-pe-ro
acentuación	llana
longitud silábica	trisílaba
rima	ɛ.ɾo

Etimología

Del latín imperium

Sustantivo masculino

impero ¦ plural: imperi

1

Imperio.

Información adicional

• Derivados: imperare, imperante, imperativo, imperatore, imperatrice, imperiale, imperialismo, imperialista, imperialistico, imperioso, imperiosamente

Latín

impero
clásico (AFI)	/ˈim.pe.roː/
eclesiástico (AFI)	/ˈim.pe.ro/
silabación	im-pe-rō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
variantes	inperō
rimas	im.pe.ro, im.pe.roː

Etimología

Del prefijo in- (preposición) y parō, -āre ('proveer').

Verbo transitivo

1

Mandar, dar ordenes.

Verbo intransitivo

2

Regir, ejercer el mando, imperar.

Conjugación

Conjugación de imperō, imperāre, imperāvī, imperātum  (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	imperāre, imperāvisse
Infinitivo pasivo	imperārī
Participio activo	imperāns, imperātūrus
Participio pasivo	imperandus, imperātus
Gerundio	imperandī, imperandō, imperandum
Supino	imperātum, imperātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego imperō	tū imperās	is, ea, id imperat	nōs imperāmus	vōs imperātis	eī, eae, ea imperant
Pretérito imperfecto	ego imperābam	tū imperābās	is, ea, id imperābat	nōs imperābāmus	vōs imperābātis	eī, eae, ea imperābant
Futuro	ego imperābō	tū imperābis	is, ea, id imperābit	nōs imperābimus	vōs imperābitis	eī, eae, ea imperābunt
Pretérito perfecto	ego imperāvī	tū imperāvistī	is, ea, id imperāvit	nōs imperāvimus	vōs imperāvistis	eī, eae, ea imperāvērunt, imperāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego imperāveram	tū imperāverās	is, ea, id imperāverat	nōs imperāverāmus	vōs imperāverātis	eī, eae, ea imperāverant
Futuro perfecto	ego imperāverō	tū imperāveris	is, ea, id imperāverit	nōs imperāverimus	vōs imperāveritis	eī, eae, ea imperāverint
Futuro sigmático†	ego imperāssō	tū imperāssis	is, ea, id imperāssit	nōs imperāssimus	vōs imperāssitis	eī, eae, ea imperāssint
Presente pasivo	ego imperor	tū imperāris, imperāre	is, ea, id imperātur	nōs imperāmur	vōs imperāminī	eī, eae, ea imperantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego imperābar	tū imperābāris, imperābāre	is, ea, id imperābātur	nōs imperābāmur	vōs imperābāminī	eī, eae, ea imperābantur
Futuro pasivo	ego imperābor	tū imperāberis, imperābere	is, ea, id imperābitur	nōs imperābimur	vōs imperābiminī	eī, eae, ea imperābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego imperem	ut tū imperēs	ut is, ut ea, ut id imperet	ut nōs imperēmus	ut vōs imperētis	ut eī, ut eae, ut ea imperent
Pretérito imperfecto	ut ego imperārem	ut tū imperārēs	ut is, ut ea, ut id imperāret	ut nōs imperārēmus	ut vōs imperārētis	ut eī, ut eae, ut ea imperārent
Pretérito perfecto	ut ego imperāverim	ut tū imperāverīs	ut is, ut ea, ut id imperāverit	ut nōs imperāverīmus	ut vōs imperāverītis	ut eī, ut eae, ut ea imperāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego imperāvissem	ut tū imperāvissēs	ut is, ut ea, ut id imperāvisset	ut nōs imperāvissēmus	ut vōs imperāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea imperāvissent
Aorista sigmático†	ut ego imperāssim	ut tū imperāssīs	ut is, ut ea, ut id imperāssīt	ut nōs imperāssīmus	ut vōs imperāssītis	ut eī, ut eae, ut ea imperāssint
Presente pasivo	ut ego imperer	ut tū imperēris, imperēre	ut is, ut ea, ut id imperētur	ut nōs imperēmur	ut vōs imperēminī	ut eī, ut eae, ut ea imperentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego imperārer	ut tū imperārēris, imperārēre	ut is, ut ea, ut id imperārētur	ut nōs imperārēmur	ut vōs imperārēminī	ut eī, ut eae, ut ea imperārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) imperā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) imperāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) imperātō	(is, ea, id) imperātō	― ―	(vōs) imperātōte	(eī, eae, ea) imperantō
Presente pasivo	― ―	(tū) imperāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) imperāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) imperātor	(is, ea, id) imperātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) imperantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad