Ir al contenido

ineo

De Wikcionario, el diccionario libre
ineo
clásico (AFI) /ˈi.ne.oː/
eclesiástico (AFI) /ˈi.ne.o/
silabación i-ne-ō
acentuación esdrújula
longitud silábica trisílaba
rimas i.ne.oː, i.ne.o

Etimología

[editar]

Del prefijo in- (preposición) y eō, īre ('ir').

Verbo intransitivo

[editar]
1
Entrar.
2
Empezar.

Verbo transitivo

[editar]
3
Penetrar, entrar en.
4
Emprender, ponerse a, empezar.

Conjugación

[editar]
Conjugación de ineō, inīre, iniī, initum(cuarta conjugación, irregular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo inīre, inīsse, iniisse, inīvisse
Infinitivo pasivo inīrī, inīrier
Participio activo iniēns, initūrus
Participio pasivo ineundum, initum
Gerundio ineundī, ineundō, ineundum
Supino initum, initū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egoineō inīs is, ea, idinit nōsinīmus vōsinītis eī, eae, eaineunt
Pretérito imperfecto egoinībam inībās is, ea, idinībat nōsinībāmus vōsinībātis eī, eae, eainībant
Futuro egoinībō inībis is, ea, idinībit nōsinībimus vōsinībitis eī, eae, eainībunt
Pretérito perfecto egoiniī, inīvī inīstī, iniistī, inīvistī is, ea, idiniit, inīvit nōsiniimus, inīvimus vōsinīstis, iniistis, inīvistis eī, eae, eainiērunt, iniēre, inīvērunt, inīvēre
Pretérito pluscuamperfecto egoinieram, inīveram inierās, inīverās is, ea, idinierat, inīverat nōsinierāmus, inīverāmus vōsinierātis, inīverātis eī, eae, eainierant, inīverant
Futuro perfecto egoinierō, inīverō inieris, inīveris is, ea, idinierit, inīverit nōsinierimus, inīverimus vōsinieritis, inīveritis eī, eae, eainierint, inīverint
Presente pasivo ego is, ea, idinītur nōs vōs eī, eae, ea
Pretérito imperfecto pasivo ego is, ea, idinībātur nōs vōs eī, eae, ea
Futuro pasivo ego is, ea, idinībitur nōs vōs eī, eae, ea
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egoineam ut tūineās ut is, ut ea, ut idineat ut nōsineāmus ut vōsineātis ut eī, ut eae, ut eaineant
Pretérito imperfecto ut egoinīrem ut tūinīrēs ut is, ut ea, ut idinīret ut nōsinīrēmus ut vōsinīrētis ut eī, ut eae, ut eainīrent
Pretérito perfecto ut egoinierim, inīverim ut tūinierīs, inīverīs ut is, ut ea, ut idinierit, inīverit ut nōsinierīmus, inīverīmus ut vōsinierītis, inīverītis ut eī, ut eae, ut eainierint, inīverint
Pretérito pluscuamperfecto ut egoinīssem, iniissem, inīvissem ut tūinīssēs, iniissēs, inīvissēs ut is, ut ea, ut idinīsset, iniisset, inīvisset ut nōsinīssēmus, iniissēmus, inīvissēmus ut vōsinīssētis, iniissētis, inīvissētis ut eī, ut eae, ut eainīssent, iniissent, inīvissent
Presente pasivo ut ego ut tū ut is, ut ea, ut idineātur ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Pretérito imperfecto pasivo ut ego ut tū ut is, ut ea, ut idinīrētur ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)inī (is, ea, id) (vōs)inīte (eī, eae, ea)
Futuro (tū)inītō (is, ea, id)inītō (vōs)inītōte (eī, eae, ea)ineuntō
Presente pasivo (tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū) (is, ea, id)inītor (vōs) (eī, eae, ea)
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]