infero

Latín

īnferō
clásico (AFI)	[ˈĩː.fɛ.roː] [ˈɪn.fɛ.roː]

Etimología

Del prefijo in- (preposición) y ferō, ferre ('llevar').

Verbo transitivo

1

Echar.

2

Llevar.

3

Adelantar, hacer avanzar.

4

Exponer, alegar.

5

Producir, inspirar.

6

Poner.

7

Enterrar.

8

Servir (a la mesa).

9

Llevar (las cuentas).

Conjugación

Conjugación de īnferō, īnferere, intulī, illātum  (tercera conjugación, irregular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	īnferere, īntulisse
Infinitivo pasivo	īnferrī
Participio activo	īnferēns, īnlātūrus
Participio pasivo	īnferendus, īnlātus
Gerundio	īnferendī, īnferendō, īnferendum
Supino	illātum, illātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego īnferō	tū īnfers	is, ea, id īnfert	nōs īnferimus	vōs īnfertis	eī, eae, ea īnferunt
Pretérito imperfecto	ego īnferēbam	tū īnferēbās	is, ea, id īnferēbat	nōs īnferēbāmus	vōs īnferēbātis	eī, eae, ea īnferēbant
Futuro	ego īnferam	tū īnferēs	is, ea, id īnferēt	nōs īnferēmus	vōs īnferētis	eī, eae, ea īnferent
Pretérito perfecto	ego intulī	tū intulistī	is, ea, id intulit	nōs intulimus	vōs intulistis	eī, eae, ea intulērunt, intulēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego intuleram	tū intulerās	is, ea, id intulerat	nōs intulerāmus	vōs intulerātis	eī, eae, ea intulerant
Futuro perfecto	ego intulerō	tū intuleris	is, ea, id intulerit	nōs intulerimus	vōs intuleritis	eī, eae, ea intulerint
Presente pasivo	ego īnferor	tū īnferris, īnferre	is, ea, id īnferitur	nōs īnferimur	vōs īnferiminī	eī, eae, ea īnferuntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego īnferēbar	tū īnferēbāris, īnferēbāre	is, ea, id īnferēbātur	nōs īnferēbāmur	vōs īnferēbāminī	eī, eae, ea īnferēbantur
Futuro pasivo	ego īnferar	tū īnferēris, īnferēre	is, ea, id īnferētur	nōs īnferēmur	vōs īnferēminī	eī, eae, ea īnferentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego īnferam	ut tū īnferās	ut is, ut ea, ut id īnferat	ut nōs īnferāmus	ut vōs īnferātis	ut eī, ut eae, ut ea īnferant
Pretérito imperfecto	ut ego īnferrem	ut tū īnferrēs	ut is, ut ea, ut id īnferret	ut nōs īnferrēmus	ut vōs īnferrētis	ut eī, ut eae, ut ea īnferrent
Pretérito perfecto	ut ego intulerim	ut tū intulerīs	ut is, ut ea, ut id intulerit	ut nōs intulerīmus	ut vōs intulerītis	ut eī, ut eae, ut ea intulerint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego intulissem	ut tū intulissēs	ut is, ut ea, ut id intulisset	ut nōs intulissēmus	ut vōs intulissētis	ut eī, ut eae, ut ea intulissent
Presente pasivo	ut ego īnferar	ut tū īnferāris, īnferāre	ut is, ut ea, ut id īnferātur	ut nōs īnferāmur	ut vōs īnferāminī	ut eī, ut eae, ut ea īnferantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego īnferrer	ut tū īnferrēris, īnferrēre	ut is, ut ea, ut id īnferrētur	ut nōs īnferrēmur	ut vōs īnferrēminī	ut eī, ut eae, ut ea īnferrentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) īnfer	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) īnferte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) īnfertō	(is, ea, id) īnfertō	― ―	(vōs) īnfertōte	(eī, eae, ea) īnferuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) īnferre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) īnferiminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) īnfertor	(is, ea, id) īnfertor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) īnferuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad