inodio

Latín

inodio
clásico (AFI)	/iˈno.di.oː/
eclesiástico (AFI)	/iˈno.di.o/
silabación	i-no-di-ō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	tetrasílaba
rimas	o.di.o, o.di.oː

Etimología

Del prefijo in- y odio.

Verbo transitivo

1

Causar aversión o hacer odioso.

• Ámbito: Medieval.

Conjugación

Conjugación de inodiō, inodiāre, inodiāvī, inodiātum  (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	inodiāre, inodiāvisse
Infinitivo pasivo	inodiārī
Participio activo	inodiāns, inodiātūrus
Participio pasivo	inodiandus, inodiātus
Gerundio	inodiandī, inodiandō, inodiandum
Supino	inodiātum, inodiātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego inodiō	tū inodiās	is, ea, id inodiat	nōs inodiāmus	vōs inodiātis	eī, eae, ea inodiant
Pretérito imperfecto	ego inodiābam	tū inodiābās	is, ea, id inodiābat	nōs inodiābāmus	vōs inodiābātis	eī, eae, ea inodiābant
Futuro	ego inodiābō	tū inodiābis	is, ea, id inodiābit	nōs inodiābimus	vōs inodiābitis	eī, eae, ea inodiābunt
Pretérito perfecto	ego inodiāvī	tū inodiāvistī	is, ea, id inodiāvit	nōs inodiāvimus	vōs inodiāvistis	eī, eae, ea inodiāvērunt, inodiāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego inodiāveram	tū inodiāverās	is, ea, id inodiāverat	nōs inodiāverāmus	vōs inodiāverātis	eī, eae, ea inodiāverant
Futuro perfecto	ego inodiāverō	tū inodiāveris	is, ea, id inodiāverit	nōs inodiāverimus	vōs inodiāveritis	eī, eae, ea inodiāverint
Presente pasivo	ego inodior	tū inodiāris, inodiāre	is, ea, id inodiātur	nōs inodiāmur	vōs inodiāminī	eī, eae, ea inodiantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego inodiābar	tū inodiābāris, inodiābāre	is, ea, id inodiābātur	nōs inodiābāmur	vōs inodiābāminī	eī, eae, ea inodiābantur
Futuro pasivo	ego inodiābor	tū inodiāberis, inodiābere	is, ea, id inodiābitur	nōs inodiābimur	vōs inodiābiminī	eī, eae, ea inodiābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego inodiem	ut tū inodiēs	ut is, ut ea, ut id inodiet	ut nōs inodiēmus	ut vōs inodiētis	ut eī, ut eae, ut ea inodient
Pretérito imperfecto	ut ego inodiārem	ut tū inodiārēs	ut is, ut ea, ut id inodiāret	ut nōs inodiārēmus	ut vōs inodiārētis	ut eī, ut eae, ut ea inodiārent
Pretérito perfecto	ut ego inodiāverim	ut tū inodiāverīs	ut is, ut ea, ut id inodiāverit	ut nōs inodiāverīmus	ut vōs inodiāverītis	ut eī, ut eae, ut ea inodiāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego inodiāvissem	ut tū inodiāvissēs	ut is, ut ea, ut id inodiāvisset	ut nōs inodiāvissēmus	ut vōs inodiāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea inodiāvissent
Presente pasivo	ut ego inodier	ut tū inodiēris, inodiēre	ut is, ut ea, ut id inodiētur	ut nōs inodiēmur	ut vōs inodiēminī	ut eī, ut eae, ut ea inodientur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego inodiārer	ut tū inodiārēris, inodiārēre	ut is, ut ea, ut id inodiārētur	ut nōs inodiārēmur	ut vōs inodiārēminī	ut eī, ut eae, ut ea inodiārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) inodiā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) inodiāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) inodiātō	(is, ea, id) inodiātō	― ―	(vōs) inodiātōte	(eī, eae, ea) inodiantō
Presente pasivo	― ―	(tū) inodiāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) inodiāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) inodiātor	(is, ea, id) inodiātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) inodiantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Descendientes

Descendientes [▲▼]

• Catalán: enutjar ^(ca)
• Español: enojar
• Francés: ennuyer ^(fr)
• Francés antiguo: anuier ^(fro); enoiier ^(fro); enuier ^(fro)
• Francés medio: ennuyer ^(frm)
• Inglés: annoy ^(en)
• Inglés medio: annoien ^(enm); anoien ^(enm); enoien ^(enm)
• Italiano: annoiare ^(it)
• Portugués: enjoar ^(pt); enojar ^(pt)
• Provenzal antiguo: enojar ^(pro)