interruptio
Apariencia
| interruptiō | |
| clásico (AFI) | [ɪn.tɛrˈrʊp.tɪ.oː] |
Etimología
[editar]De interrumpō, -ere ('interrumpir') y el sufijo tiō, y aquel del prefijo inter- y rumpō, -ere ('romper').[1]
Sustantivo femenino
[editar]- 1
- Interrupción.[1]
- b Retórica
- Reticencia, aposiopesis.[1]
Declinación
[editar]Declinación de interruptiō, interruptiōnis tipo: tercera declinación [▲▼]
| Singular | Plural | |
|---|---|---|
| Nominativo | sg. interruptiō | pl. interruptiōnēs |
| Genitivo | sg. interruptiōnis | pl. interruptiōnum |
| Dativo | sg. interruptiōnī | pl. interruptiōnibus |
| Acusativo | sg. interruptiōnem | pl. interruptiōnēs |
| Ablativo | sg. interruptiōne | pl. interruptiōnibus |
| Vocativo | sg. interruptiō | pl. interruptiōnēs |