iocor

Latín

Conjugación de iocō, iocāre, iocāvī, iocātum (primera conjugación, deponente, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo	iocārī
Participio	iocandus, iocātus
Gerundio	iocandī, iocandō, iocandum
Supino	iocātum, iocātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego iocor	tū iocāris, iocāre	is, ea, id iocātur	nōs iocāmur	vōs iocāminī	eī, eae, ea iocantur
Pretérito imperfecto	ego iocābar	tū iocābāris, iocābāre	is, ea, id iocābātur	nōs iocābāmur	vōs iocābāminī	eī, eae, ea iocābantur
Futuro	ego iocābor	tū iocāberis, iocābere	is, ea, id iocābitur	nōs iocābimur	vōs iocābiminī	eī, eae, ea iocābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego iocer	ut tū iocēris, iocēre	ut is, ut ea, ut id iocētur	ut nōs iocēmur	ut vōs iocēminī	ut eī, ut eae, ut ea iocentur
Pretérito imperfecto	ut ego iocārer	ut tū iocārēris, iocārēre	ut is, ut ea, ut id iocārētur	ut nōs iocārēmur	ut vōs iocārēminī	ut eī, ut eae, ut ea iocārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) iocāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) iocāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) iocātor	(is, ea, id) iocātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) iocantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad