Ir al contenido

ironia

De Wikcionario, el diccionario libre
icono de desambiguación Entradas similares:  ironía
ironia
central (AFI) [i.ɾuˈni.ə]
valenciano (AFI) [i.ɾoˈni.a]
baleárico (AFI) [i.ɾuˈni.ə]
acentuación llana
longitud silábica tetrasílaba

Etimología

[editar]

Del latín ironīa, y este del griego εἰρωνεία.

Sustantivo femenino

[editar]

ironia¦plural: ironies

1
Ironía.

Véase también

[editar]
ironia
pronunciación (AFI) /iˈɾɔ.nja/
silabación i-ro-nia
acentuación llana
longitud silábica trisílaba
rima ɔ.nja

Etimología

[editar]

Del latín ironīa, y este del griego εἰρωνεία.

Sustantivo femenino

[editar]

ironia¦plural: ironie

1
Ironía.

Véase también

[editar]
ironia
pronunciación (AFI) /iˈrɔ.ɲa/
silabación i-ro-nia
longitud silábica trisílaba
rima ɔ.ɲa

Etimología

[editar]

Del latín ironīa, y este del griego εἰρωνεία.

Sustantivo femenino

[editar]
1
Ironía.

Véase también

[editar]

Declinación

[editar]
Declinación de ironiatipo: f []
Singular Plural
Nominativo sg.ironia pl.ironie
Genitivo sg.ironii pl.ironii, ironij
Dativo sg.ironii pl.ironiom
Acusativo sg.ironię pl.ironie
Instrumental sg.ironią pl.ironiami
Locativo sg.ironii pl.ironiach
Vocativo sg.ironio pl.ironie
ironia
pronunciación falta agregar

Etimología

[editar]

Del latín ironīa, y este del griego εἰρωνεία.

Sustantivo femenino

[editar]

ironia¦plural: ironias

1
Ironía.

Véase también

[editar]

Referencias y notas

[editar]