laedo

Latín

laedō
clásico (AFI)	[ˈlaɪ̯.doː]

Etimología

De origen incierto.^[1]

Verbo transitivo

1: Herir, lastimar, dañar.^[2]

2: Causar dolor, fastidio, irritación, ofensa, etc., molestar, fastidiar, disgustar, ofender, injuriar, etc.^[2]

3: Perjudicar los intereses o la reputación de alguien, tratar injustamente a alguien (especialmente en el amor).^[2]

4: Castigar o disciplinar con palabras, reprobar, censurar, vituperar, fustigar.^[2]

5: Infringir, quebrantar, violar (una ley, una promesa, una obligación, etc.).^[2]

Conjugación

Conjugación de laedō, laedere, laesī, laesum (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	laedere, laesisse
Infinitivo pasivo	laedī
Participio activo	laedēns, laesūrus
Participio pasivo	laedendus, laesus
Gerundio	laedendī, laedendō, laedendum
Supino	laesum, laesū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego laedō	tū laedis	is, ea, id laedit	nōs laedimus	vōs laeditis	eī, eae, ea laedunt
Pretérito imperfecto	ego laedēbam	tū laedēbās	is, ea, id laedēbat	nōs laedēbāmus	vōs laedēbātis	eī, eae, ea laedēbant
Futuro	ego laedam	tū laedēs	is, ea, id laedēt	nōs laedēmus	vōs laedētis	eī, eae, ea laedent
Pretérito perfecto	ego laesī	tū laesistī	is, ea, id laesit	nōs laesimus	vōs laesistis	eī, eae, ea laesērunt, laesēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego laeseram	tū laeserās	is, ea, id laeserat	nōs laeserāmus	vōs laeserātis	eī, eae, ea laeserant
Futuro perfecto	ego laeserō	tū laeseris	is, ea, id laeserit	nōs laeserimus	vōs laeseritis	eī, eae, ea laeserint
Presente pasivo	ego laedor	tū laederis, laedere	is, ea, id laeditur	nōs laedimur	vōs laediminī	eī, eae, ea laeduntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego laedēbar	tū laedēbāris, laedēbāre	is, ea, id laedēbātur	nōs laedēbāmur	vōs laedēbāminī	eī, eae, ea laedēbantur
Futuro pasivo	ego laedar	tū laedēris, laedēre	is, ea, id laedētur	nōs laedēmur	vōs laedēminī	eī, eae, ea laedentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego laedam	ut tū laedās	ut is, ut ea, ut id laedat	ut nōs laedāmus	ut vōs laedātis	ut eī, ut eae, ut ea laedant
Pretérito imperfecto	ut ego laederem	ut tū laederēs	ut is, ut ea, ut id laederet	ut nōs laederēmus	ut vōs laederētis	ut eī, ut eae, ut ea laederent
Pretérito perfecto	ut ego laeserim	ut tū laeserīs	ut is, ut ea, ut id laeserit	ut nōs laeserīmus	ut vōs laeserītis	ut eī, ut eae, ut ea laeserint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego laesissem	ut tū laesissēs	ut is, ut ea, ut id laesisset	ut nōs laesissēmus	ut vōs laesissētis	ut eī, ut eae, ut ea laesissent
Presente pasivo	ut ego laedar	ut tū laedāris, laedāre	ut is, ut ea, ut id laedātur	ut nōs laedāmur	ut vōs laedāminī	ut eī, ut eae, ut ea laedantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego laederer	ut tū laederēris, laederēre	ut is, ut ea, ut id laederētur	ut nōs laederēmur	ut vōs laederēminī	ut eī, ut eae, ut ea laederentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) laede	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) laedite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) laeditō	(is, ea, id) laeditō	― ―	(vōs) laeditōte	(eī, eae, ea) laeduntō
Presente pasivo	― ―	(tū) laedere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) laediminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) laeditor	(is, ea, id) laeditor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) laeduntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Referencias y notas

↑ Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 323. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.
1 2 3 4 5 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[1] Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 323. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.

[ol-2] 1 2 3 4 5 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[1]

[2]