lanio

Latín

lanio
clásico (AFI)	/ˈla.ni.oː/
eclesiástico (AFI)	/ˈla.ni.o/
silabación	la-ni-ō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
rimas	a.ni.o, a.ni.oː

Etimología 1

De lanius ('carnicero') y el sufijo ō₃.

Verbo transitivo

1

Herir salvajemente, desgarrar, lacerar, mutilar.

2

Cortar (carne).

3

Dañar severamente, despedazar.

4

Despedazar en críticas, criticar severamente.

Conjugación

Conjugación de laniō, laniāre, laniāvī, laniātum  (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	laniāre, laniāvisse
Infinitivo pasivo	laniārī
Participio activo	laniāns, laniātūrus
Participio pasivo	laniandus, laniātus
Gerundio	laniandī, laniandō, laniandum
Supino	laniātum, laniātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego laniō	tū laniās	is, ea, id laniat	nōs laniāmus	vōs laniātis	eī, eae, ea laniant
Pretérito imperfecto	ego laniābam	tū laniābās	is, ea, id laniābat	nōs laniābāmus	vōs laniābātis	eī, eae, ea laniābant
Futuro	ego laniābō	tū laniābis	is, ea, id laniābit	nōs laniābimus	vōs laniābitis	eī, eae, ea laniābunt
Pretérito perfecto	ego laniāvī	tū laniāvistī	is, ea, id laniāvit	nōs laniāvimus	vōs laniāvistis	eī, eae, ea laniāvērunt, laniāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego laniāveram	tū laniāverās	is, ea, id laniāverat	nōs laniāverāmus	vōs laniāverātis	eī, eae, ea laniāverant
Futuro perfecto	ego laniāverō	tū laniāveris	is, ea, id laniāverit	nōs laniāverimus	vōs laniāveritis	eī, eae, ea laniāverint
Presente pasivo	ego lanior	tū laniāris, laniāre	is, ea, id laniātur	nōs laniāmur	vōs laniāminī	eī, eae, ea laniantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego laniābar	tū laniābāris, laniābāre	is, ea, id laniābātur	nōs laniābāmur	vōs laniābāminī	eī, eae, ea laniābantur
Futuro pasivo	ego laniābor	tū laniāberis, laniābere	is, ea, id laniābitur	nōs laniābimur	vōs laniābiminī	eī, eae, ea laniābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego laniem	ut tū laniēs	ut is, ut ea, ut id laniet	ut nōs laniēmus	ut vōs laniētis	ut eī, ut eae, ut ea lanient
Pretérito imperfecto	ut ego laniārem	ut tū laniārēs	ut is, ut ea, ut id laniāret	ut nōs laniārēmus	ut vōs laniārētis	ut eī, ut eae, ut ea laniārent
Pretérito perfecto	ut ego laniāverim	ut tū laniāverīs	ut is, ut ea, ut id laniāverit	ut nōs laniāverīmus	ut vōs laniāverītis	ut eī, ut eae, ut ea laniāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego laniāvissem	ut tū laniāvissēs	ut is, ut ea, ut id laniāvisset	ut nōs laniāvissēmus	ut vōs laniāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea laniāvissent
Presente pasivo	ut ego lanier	ut tū laniēris, laniēre	ut is, ut ea, ut id laniētur	ut nōs laniēmur	ut vōs laniēminī	ut eī, ut eae, ut ea lanientur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego laniārer	ut tū laniārēris, laniārēre	ut is, ut ea, ut id laniārētur	ut nōs laniārēmur	ut vōs laniārēminī	ut eī, ut eae, ut ea laniārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) laniā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) laniāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) laniātō	(is, ea, id) laniātō	― ―	(vōs) laniātōte	(eī, eae, ea) laniantō
Presente pasivo	― ―	(tū) laniāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) laniāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) laniātor	(is, ea, id) laniātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) laniantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Etimología 2

De lanius ('carnicero') y el sufijo ō₁.

Sustantivo masculino

1

Carnicero.

Declinación

Declinación de laniō, laniōnis  tipo: tercera declinación [▲▼]

	Singular	Plural
Nominativo	sg. laniō	pl. laniōnēs
Genitivo	sg. laniōnis	pl. laniōnum
Dativo	sg. laniōnī	pl. laniōnibus
Acusativo	sg. laniōnem	pl. laniōnēs
Ablativo	sg. laniōne	pl. laniōnibus
Vocativo	sg. laniō	pl. laniōnēs