legi
Apariencia
| legi | |
| pronunciación (AFI) | /ˈle.gi/ |
Etimología
[editar]Del latín legere ('leer').
Verbo transitivo
[editar]- 1
- Leer.
Conjugación
[editar]Conjugación de legi (regular) [▲▼]
| Infinitivo | legi | ||
|---|---|---|---|
| Condicional | legus | ||
| Imperativo | legu | ||
| Presente | Pretérito | Futuro | |
| Personal | pres. legas | pret. legis | fut. legos |
| Part. activo | pres. leganta, legantaj, legantan, legantajn | pret. leginta, legintaj, legintan, legintajn | fut. legonta, legontaj, legontan, legontajn |
| Part. activo nominal | pres. leganto, legantoj, leganton, legantojn | pret. leginto, legintoj, leginton, legintojn | fut. legonto, legontoj, legonton, legontojn |
| Part. activo adverbial | pres. legante | pret. leginte | fut. legonte |
| Part. pasivo | pres. legata, legataj, legatan, legatajn | pret. legita, legitaj, legitan, legitajn | fut. legota, legotaj, legotan, legotajn |
| Part. pasivo nominal | pres. legato, legatoj, legaton, legatojn | pret. legito, legitoj, legiton, legitojn | fut. legoto, legotoj, legoton, legotojn |
| Part. pasivo adverbial | pres. legate | pret. legite | fut. legote |
| legi | |
| clásico (AFI) | /ˈleː.giː/ |
| eclesiástico (AFI) | /ˈle.d͡ʒi/ |
| silabación | lē-gī |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | bisílaba |
| rimas | eː.giː, e.d͡ʒi |
Forma verbal
[editar]- 1
- Primera persona del singular del perfecto activo de indicativo de legō.