ludo

 Entradas similares:  ludó

Español

ludo
pronunciación (AFI)	[ˈluð̞o]
silabación	lu-do
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
rima	u.do

Etimología 1

Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Sustantivo masculino

ludo ¦ plural: ludos

1

Juego de mesa para dos, tres o cuatro jugadores, cuyo objetivo es trasladar cuatro fichas desde una "casa" hasta una posición final, desplazándose para ello en un tablero con casillas mediante tiradas de dados de seis caras.

• Ámbito: Argentina, Chile, Perú, Uruguay, Venezuela.
• Sinónimos: parchís (España, México), parqués (Colombia).

Véase también

• Wikipedia tiene un artículo sobre ludo.

Traducciones

Traducciones [▲▼]

Forma flexiva

Forma verbal

1

Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de ludir.

Latín

ludo
clásico (AFI)	/ˈlu.do/ ⓘ
eclesiástico (AFI)	/ˈlu.do/
silabación	lu-do
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
rima	u.do

Etimología 1

Del protoitálico *loid-e/o-, y este del protoindoeuropeo *loid-. Compárese el irlandés medio laídid ('incitar') y el griego antiguo λίνδεσθαι (líndestʰai, 'contender').

Verbo intransitivo

1

Jugar, divertirse, pasar el tiempo en.

2

Ejercitarse.

Verbo transitivo

3

Ejercitarse en algo por divertirse.

4

Representar; cantar, recitar.

5

Burlarse de, engañar, abusar de.

Conjugación

Conjugación de lūdō, lūdere, lūsī, lūsum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	lūdere, lūsisse
Infinitivo pasivo	lūdī
Participio activo	lūdēns, lūsūrus
Participio pasivo	lūdendus, lūsus
Gerundio	lūdendī, lūdendō, lūdendum
Supino	lūsum, lūsū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego lūdō	tū lūdis	is, ea, id lūdit	nōs lūdimus	vōs lūditis	eī, eae, ea lūdunt
Pretérito imperfecto	ego lūdēbam	tū lūdēbās	is, ea, id lūdēbat	nōs lūdēbāmus	vōs lūdēbātis	eī, eae, ea lūdēbant
Futuro	ego lūdam	tū lūdēs	is, ea, id lūdēt	nōs lūdēmus	vōs lūdētis	eī, eae, ea lūdent
Pretérito perfecto	ego lūsī	tū lūsistī	is, ea, id lūsit	nōs lūsimus	vōs lūsistis	eī, eae, ea lūsērunt, lūsēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego lūseram	tū lūserās	is, ea, id lūserat	nōs lūserāmus	vōs lūserātis	eī, eae, ea lūserant
Futuro perfecto	ego lūserō	tū lūseris	is, ea, id lūserit	nōs lūserimus	vōs lūseritis	eī, eae, ea lūserint
Presente pasivo	ego lūdor	tū lūderis, lūdere	is, ea, id lūditur	nōs lūdimur	vōs lūdiminī	eī, eae, ea lūduntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego lūdēbar	tū lūdēbāris, lūdēbāre	is, ea, id lūdēbātur	nōs lūdēbāmur	vōs lūdēbāminī	eī, eae, ea lūdēbantur
Futuro pasivo	ego lūdar	tū lūdēris, lūdēre	is, ea, id lūdētur	nōs lūdēmur	vōs lūdēminī	eī, eae, ea lūdentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego lūdam	ut tū lūdās	ut is, ut ea, ut id lūdat	ut nōs lūdāmus	ut vōs lūdātis	ut eī, ut eae, ut ea lūdant
Pretérito imperfecto	ut ego lūderem	ut tū lūderēs	ut is, ut ea, ut id lūderet	ut nōs lūderēmus	ut vōs lūderētis	ut eī, ut eae, ut ea lūderent
Pretérito perfecto	ut ego lūserim	ut tū lūserīs	ut is, ut ea, ut id lūserit	ut nōs lūserīmus	ut vōs lūserītis	ut eī, ut eae, ut ea lūserint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego lūsissem	ut tū lūsissēs	ut is, ut ea, ut id lūsisset	ut nōs lūsissēmus	ut vōs lūsissētis	ut eī, ut eae, ut ea lūsissent
Presente pasivo	ut ego lūdar	ut tū lūdāris, lūdāre	ut is, ut ea, ut id lūdātur	ut nōs lūdāmur	ut vōs lūdāminī	ut eī, ut eae, ut ea lūdantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego lūderer	ut tū lūderēris, lūderēre	ut is, ut ea, ut id lūderētur	ut nōs lūderēmur	ut vōs lūderēminī	ut eī, ut eae, ut ea lūderentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) lūde	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) lūdite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) lūditō	(is, ea, id) lūditō	― ―	(vōs) lūditōte	(eī, eae, ea) lūduntō
Presente pasivo	― ―	(tū) lūdere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) lūdiminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) lūditor	(is, ea, id) lūditor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) lūduntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad