måne

Danés

måne
pronunciación (AFI)	[ˈmo̜ːnə]

Etimología

Del nórdico antiguo máni.

Sustantivo común

1 Astronomía

Luna.

Declinación

Declinación de måne, månen [▲▼]

	Singular	Plural	Singular definido	Plural definido
Nominativo	sg. måne	pl. måner	sg. def. månen	pl. def. månerne
Genitivo	sg. månes	pl. måners	sg. def. månens	pl. def. månernes

Sueco

måne
pronunciación (AFI)	[ˇmoːnə]

Etimología

Del nórdico antiguo máni.

Sustantivo común

1 Astronomía

Luna. Satélite que orbita alrededor de un planeta.

• Ejemplo: 

  Jorden har endast en måne→ La Tierra sólo tiene una luna

2

Luna. El satélite de la Tierra.

• Uso: sólo en la forma determinada månen

Locuciones

• försöka ta ner månen

Información adicional

• Derivados: fullmåne, halvmåne, månbana, månbelyst, månfas, månfärd, månförmörkelse, mångubbe, månklar, månkrater, månlanda, månlandning, månlandskap, månljus, månraket, månskiva, månsken, månskugga, månskära, månsond, månsten, månstrimma, nymåne

Declinación

Declinación de måne  tipo: c-ar [▲▼]

Indefinido
	singular	plural
Nominativo	sg. måne	pl. månar
Genitivo	sg. månes	pl. månars
Definido
	singular	plural
Nominativo	sg. månen	pl. månarna
Genitivo	sg. månens	pl. månarnas