masculinus

Latín

masculinus
clásico (AFI)	/ma.skuˈliː.nus/
eclesiástico (AFI)	/ma.skuˈli.nus/
silabación	ma-scu-lī-nus
acentuación	llana
longitud silábica	tetrasílaba
rimas	i.nus, iː.nus

Etimología

De masculus y el sufijo -īnus.

Adjetivo

1

Masculino, relativo o propio de varón o macho.

• Sinónimos: masculus, virilis.
• Antónimo: femininus.

2

Viril, varonil

• Sinónimo: virilis.

Descendientes

Descendientes [▲▼]

• Catalán: maskulin ^(ca); masculí ^(ca).
• Danés: maskulin ^(da).
• Español: masculino.
• Estonio: maskuliinne ^(et).
• Finés: maskuliininen ^(fi).
• Francés: masculin ^(fr).
• Gallego: masculino ^(gl).
• Indonesio: maskulin ^(id).
• Inglés: masculine ^(en).
• Italiano: masculino ^(it).
• Noruego bokmål: maskulin ^(nb).
• Rumano: masculin ^(ro).
• Ruso: маскулинный ^(ru) “maskulínnyj”.

Declinación

Declinación de māsculīnus, māsculīna, māsculīnum  tipo: primera y segunda declinación [▲▼]

Singular
	Masculino	Femenino	Neutro
Nominativo	m. māsculīnus	f. māsculīna	n. māsculīnum
Genitivo	m. māsculīnī	f. māsculīnae	n. māsculīnī
Dativo	m. māsculīnō	f. māsculīnae	n. māsculīnō
Acusativo	m. māsculīnum	f. māsculīnam	n. māsculīnum
Ablativo	m. māsculīnō	f. māsculīnā	n. māsculīnō
Vocativo	m. māsculīne	f. māsculīna	n. māsculīnum
Plural
	Masculino	Femenino	Neutro
Nominativo	m. māsculīnī	f. māsculīnae	n. māsculīna
Genitivo	m. māsculīnōrum	f. māsculīnārum	n. māsculīnōrum
Dativo	m. māsculīnīs	f. māsculīnīs	n. māsculīnīs
Acusativo	m. māsculīnōs	f. māsculīnās	n. māsculīna
Ablativo	m. māsculīnīs	f. māsculīnīs	n. māsculīnīs
Vocativo	m. māsculīnī	f. māsculīnae	n. māsculīna