minuo

Latín

minuo
clásico (AFI)	/ˈmi.nu.oː/
eclesiástico (AFI)	/ˈmi.nu.o/
silabación	mi-nu-ō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
rimas	i.nu.o, i.nu.oː

Etimología

Del protoitálico *minu-je/o- ('reducir'), del protoindoeuropeo *mi-n(e)-h₁- ("aminorar"). Compárese el sánscrito मिनाति (minā́ti, "aminorar, dañar") y el griego antiguo μινύθω (minýthō, "desaparecer, aminorar").
→ minor

Verbo transitivo

1

Achicar.

Conjugación

Conjugación de minuō, minuere, minuī, minūtum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	minuere, minuisse
Infinitivo pasivo	minuī
Participio activo	minuēns, minūtūrus
Participio pasivo	minuendus, minūtus
Gerundio	minuendī, minuendō, minuendum
Supino	minūtum, minūtū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego minuō	tū minuis	is, ea, id minuit	nōs minuimus	vōs minuitis	eī, eae, ea minuunt
Pretérito imperfecto	ego minuēbam	tū minuēbās	is, ea, id minuēbat	nōs minuēbāmus	vōs minuēbātis	eī, eae, ea minuēbant
Futuro	ego minuam	tū minuēs	is, ea, id minuēt	nōs minuēmus	vōs minuētis	eī, eae, ea minuent
Pretérito perfecto	ego minuī	tū minuistī	is, ea, id minuit	nōs minuimus	vōs minuistis	eī, eae, ea minuērunt, minuēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego minueram	tū minuerās	is, ea, id minuerat	nōs minuerāmus	vōs minuerātis	eī, eae, ea minuerant
Futuro perfecto	ego minuerō	tū minueris	is, ea, id minuerit	nōs minuerimus	vōs minueritis	eī, eae, ea minuerint
Presente pasivo	ego minuor	tū minueris, minuere	is, ea, id minuitur	nōs minuimur	vōs minuiminī	eī, eae, ea minuuntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego minuēbar	tū minuēbāris, minuēbāre	is, ea, id minuēbātur	nōs minuēbāmur	vōs minuēbāminī	eī, eae, ea minuēbantur
Futuro pasivo	ego minuar	tū minuēris, minuēre	is, ea, id minuētur	nōs minuēmur	vōs minuēminī	eī, eae, ea minuentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego minuam	ut tū minuās	ut is, ut ea, ut id minuat	ut nōs minuāmus	ut vōs minuātis	ut eī, ut eae, ut ea minuant
Pretérito imperfecto	ut ego minuerem	ut tū minuerēs	ut is, ut ea, ut id minueret	ut nōs minuerēmus	ut vōs minuerētis	ut eī, ut eae, ut ea minuerent
Pretérito perfecto	ut ego minuerim	ut tū minuerīs	ut is, ut ea, ut id minuerit	ut nōs minuerīmus	ut vōs minuerītis	ut eī, ut eae, ut ea minuerint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego minuissem	ut tū minuissēs	ut is, ut ea, ut id minuisset	ut nōs minuissēmus	ut vōs minuissētis	ut eī, ut eae, ut ea minuissent
Presente pasivo	ut ego minuar	ut tū minuāris, minuāre	ut is, ut ea, ut id minuātur	ut nōs minuāmur	ut vōs minuāminī	ut eī, ut eae, ut ea minuantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego minuerer	ut tū minuerēris, minuerēre	ut is, ut ea, ut id minuerētur	ut nōs minuerēmur	ut vōs minuerēminī	ut eī, ut eae, ut ea minuerentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) minue	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) minuite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) minuitō	(is, ea, id) minuitō	― ―	(vōs) minuitōte	(eī, eae, ea) minuuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) minuere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) minuiminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) minuitor	(is, ea, id) minuitor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) minuuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad