mirus
| mirus | |
| clásico (AFI) | /ˈmiː.rus/ |
| eclesiástico (AFI) | /ˈmi.rus/ |
| silabación | mī-rus |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | bisílaba |
| rimas | iː.rus, i.rus |
Etimología
[editar]Del protoitálico *smeiro-, y este del protoindoeuropeo *sméi-ro- ('risa').[1] Compárese el sánscrito ásmera (á-smera "sin sonreír") y smáyate ("sonríe"), el griego antiguo φιλομμειδής (pʰilommeidēs) (pʰilo-mmeidēs "a quien le gusta reír"), el letón smiêt ('reír') y el tocario B smiyäm ('sonreír').[1]
Adjetivo
[editar]Declinación
[editar]Declinación de mīrus, mīra, mīrum tipo: primera y segunda declinación [▲▼]
| Singular | |||
|---|---|---|---|
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. mīrus | f. mīra | n. mīrum |
| Genitivo | m. mīrī | f. mīrae | n. mīrī |
| Dativo | m. mīrō | f. mīrae | n. mīrō |
| Acusativo | m. mīrum | f. mīram | n. mīrum |
| Ablativo | m. mīrō | f. mīrā | n. mīrō |
| Vocativo | m. mīre | f. mīra | n. mīrum |
| Plural | |||
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. mīrī | f. mīrae | n. mīra |
| Genitivo | m. mīrōrum | f. mīrārum | n. mīrōrum |
| Dativo | m. mīrīs | f. mīrīs | n. mīrīs |
| Acusativo | m. mīrōs | f. mīrās | n. mīra |
| Ablativo | m. mīrīs | f. mīrīs | n. mīrīs |
| Vocativo | m. mīrī | f. mīrae | n. mīra |
Referencias y notas
[editar]- 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 382. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.