misereor

Latín

misereor
clásico (AFI)	/miˈse.re.or/
eclesiástico (AFI)	/miˈse.re.or/
silabación	mi-se-re-or
acentuación	esdrújula
longitud silábica	tetrasílaba
variantes	misereō, miseret
rima	e.re.or

Etimología

De miser ('mísero') y el sufijo eō.

Verbo intransitivo y transitivo

1

Con genitivo para indicar la persona o su infortunio, también con dativo: sentir o demostrar misericordia por, compadecerse de.

• Uso: generalmente deponente (activo menos común), también se usa en impersonal (me miseret + genitivo)

Conjugación

Conjugación de misereō, miserēre, miseritī, ―  (segunda conjugación, deponente, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo	miserērī
Participio	miserendus
Gerundio	miserendī, miserendō, miserendum
Supino	―
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego misereor	tū miserēris, miserēre	is, ea, id miserētur	nōs miserēmur	vōs miserēminī	eī, eae, ea miserentur
Pretérito imperfecto	ego miserēbar	tū miserēbāris, miserēbāre	is, ea, id miserēbātur	nōs miserēbāmur	vōs miserēbāminī	eī, eae, ea miserēbantur
Futuro	ego miserēbor	tū miserēberis, miserēbere	is, ea, id miserēbitur	nōs miserēbimur	vōs miserēbiminī	eī, eae, ea miserēbuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego miserear	ut tū misereāris, misereāre	ut is, ut ea, ut id misereātur	ut nōs misereāmur	ut vōs misereāminī	ut eī, ut eae, ut ea misereantur
Pretérito imperfecto	ut ego miserērer	ut tū miserērēris, miserērēre	ut is, ut ea, ut id miserērētur	ut nōs miserērēmur	ut vōs miserērēminī	ut eī, ut eae, ut ea miserērentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) miserēre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) miserēminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) miserētor	(is, ea, id) miserētor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) miserentor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad