Ir al contenido

nascor

De Wikcionario, el diccionario libre
nascor
clásico (AFI) /ˈnaː.skor/
eclesiástico (AFI) /ˈna.skor/
silabación nā-scor
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
variantes gnāscor[1]
rimas a.skor, aː.skor

Etimología

[editar]

Del protoitálico *gnāsk-e-/*gnāsk-o- ("nacer"), y este del protoindoeuropeo *ǵnh₁-sḱ-e-/*ǵnh₁-sḱ-o-.[2] Compárese el galo Cintugnātus ('primogénito') y gnātha ('hija'), el sánscrito jātá- ("nacido hombre", "hijo", "ser vivo"), el avéstico zāta- ("nacido"), el griego antiguo κασίγνητος (kasígnētos, "hermano/a (de la misma madre)", "primo"), el gótico -𐌺𐌿𐌽𐌳𐍃 (-kunds, "originado de") y el nórdico antiguo kundr ('hijo').[2]
→ natinor/nātīnor

Verbo intransitivo

[editar]
1
Nacer.[3]
2
Surgir, brotar, crecer, emerger, ser creado.[3]
  • Uso: por extensión y figurado.
3
Salir, nacer, aparecer en el horizonte.[3]
  • Uso: dícese de astros.
4
Amanecer, nacer.[3]
  • Uso: dícese del día.
5
Originarse, nacer, brotar, manar.[3]
  • Uso: dícese de ríos, manantiales, etc..
6
Levantarse, aparecer de la nada.[3]
  • Uso: dícese de vientos.
7
Provenir, originarse, principiarse, instituirse.[3]
  • Uso: dícese de cosas abstractas o incorpóreas (ver locuciones).
8
Haber nacido, existir, vivir.[3]
  • Uso: en perfecto, también en futuro (ver locuciones).
9
Ser provisto naturalmente, crecer.[3]
  • Uso: dícese de productos, plantas, fauna, etc..
10
Comenzar.[3]
11
Ser dotado naturalmente (de un carácter específico).[3]
12
Ser adecuado o destinado naturalmente.[3]
13
Dícese también de objetos inanimados.[3]

Locuciones

[editar]
Locuciones con nāscor [▲▼]

Conjugación

[editar]
Conjugación de nāscō, nāscere, nātī, nātum  (tercera conjugación, deponente, regular) [▲▼]
Formas no personales (verboides)
Infinitivo nāscī
Participio nāscendus, nātus, gnātus
Gerundio nāscendī, nāscendō, nāscendum
Supino nātum, gnātum, nātū, gnātū
Formas personales
Modo indicativo
ego tū is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente ego nāscor tū nāsceris, nāscere is, ea, id nāscitur nōs nāscimur vōs nāsciminī eī, eae, ea nāscuntur
Pretérito imperfecto ego nāscēbar tū nāscēbāris, nāscēbāre is, ea, id nāscēbātur nōs nāscēbāmur vōs nāscēbāminī eī, eae, ea nāscēbantur
Futuro ego nāscar tū nāscēris, nāscēre is, ea, id nāscētur nōs nāscēmur vōs nāscēminī eī, eae, ea nāscentur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut ego nāscar ut tū nāscāris, nāscāre ut is, ut ea, ut id nāscātur ut nōs nāscāmur ut vōs nāscāminī ut eī, ut eae, ut ea nāscantur
Pretérito imperfecto ut ego nāscerer ut tū nāscerēris, nāscerēre ut is, ut ea, ut id nāscerētur ut nōs nāscerēmur ut vōs nāscerēminī ut eī, ut eae, ut ea nāscerentur
Modo imperativo
― (tū) (is, ea, id) ― (vōs) (eī, eae, ea)
Presente ― ― (tū) nāscere (is, ea, id) ― ― ― (vōs) nāsciminī (eī, eae, ea) ―
Futuro ― ― (tū) nāscitor (is, ea, id) nāscitor ― ― (vōs) ― (eī, eae, ea) nāscuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. ↑ arcaica
  2. 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Páginas 400-401. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.