obliviscor

Latín

obliviscor
clásico (AFI)	/ob.liːˈwiː.skor/
eclesiástico (AFI)	/ob.liˈvi.skor/
silabación	ob-lī-vī-scor
acentuación	llana
longitud silábica	tetrasílaba
variantes	oblīscor
rimas	i.skor, iː.skor

Etimología

De origen incierto.
→ lēvis₂

Verbo transitivo e intransitivo

1

Olvidar.

• Antónimo: meminī

Conjugación

Conjugación de oblīvīscō, oblīvīscere, ―, oblītum  (tercera conjugación, deponente, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo	oblīvīscī
Participio	oblīvīscendus, oblītus
Gerundio	oblīvīscendī, oblīvīscendō, oblīvīscendum
Supino	oblītum, oblītū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego oblīvīscor	tū oblīvīsceris, oblīvīscere	is, ea, id oblīvīscitur	nōs oblīvīscimur	vōs oblīvīsciminī	eī, eae, ea oblīvīscuntur
Pretérito imperfecto	ego oblīvīscēbar	tū oblīvīscēbāris, oblīvīscēbāre	is, ea, id oblīvīscēbātur	nōs oblīvīscēbāmur	vōs oblīvīscēbāminī	eī, eae, ea oblīvīscēbantur
Futuro	ego oblīvīscar	tū oblīvīscēris, oblīvīscēre	is, ea, id oblīvīscētur	nōs oblīvīscēmur	vōs oblīvīscēminī	eī, eae, ea oblīvīscentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego oblīvīscar	ut tū oblīvīscāris, oblīvīscāre	ut is, ut ea, ut id oblīvīscātur	ut nōs oblīvīscāmur	ut vōs oblīvīscāminī	ut eī, ut eae, ut ea oblīvīscantur
Pretérito imperfecto	ut ego oblīvīscerer	ut tū oblīvīscerēris, oblīvīscerēre	ut is, ut ea, ut id oblīvīscerētur	ut nōs oblīvīscerēmur	ut vōs oblīvīscerēminī	ut eī, ut eae, ut ea oblīvīscerentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) oblīvīscere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) oblīvīsciminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) oblīvīscitor	(is, ea, id) oblīvīscitor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) oblīvīscuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad