orno

 Entradas similares:  horno

Español

orno
pronunciación (AFI)	[ˈoɾno]
silabación	or-no
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
homófonos	horno, Horno
rima	oɾ.no

Forma verbal

1

Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de ornar.

Vasco

orno
pronunciación (AFI)	/or.no/
silabación	or-no
longitud silábica	bisílaba

Etimología

Si puedes, incorpórala: ver cómo

Sustantivo

1 Huesos

Vértebra.

Véase también

• Wikipedia en vasco tiene un artículo sobre orno.

Latín

orno
clásico (AFI)	/ˈoːr.noː/
eclesiástico (AFI)	/ˈor.no/
silabación	ōr-nō
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
rimas	or.no, oːr.noː

Etimología

De ōrdō ("fila", "hilera").

Verbo transitivo

1

Equipar, armar, pertrechar.

2

Adornar, decorar, embellecer.

3

Honrar.

Conjugación

Conjugación de ōrnō, ōrnāre, ōrnāvī, ōrnātum  (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	ōrnāre, ōrnāvisse
Infinitivo pasivo	ōrnārī
Participio activo	ōrnāns, ōrnātūrus
Participio pasivo	ōrnandus, ōrnātus
Gerundio	ōrnandī, ōrnandō, ōrnandum
Supino	ōrnātum, ōrnātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego ōrnō	tū ōrnās	is, ea, id ōrnat	nōs ōrnāmus	vōs ōrnātis	eī, eae, ea ōrnant
Pretérito imperfecto	ego ōrnābam	tū ōrnābās	is, ea, id ōrnābat	nōs ōrnābāmus	vōs ōrnābātis	eī, eae, ea ōrnābant
Futuro	ego ōrnābō	tū ōrnābis	is, ea, id ōrnābit	nōs ōrnābimus	vōs ōrnābitis	eī, eae, ea ōrnābunt
Pretérito perfecto	ego ōrnāvī	tū ōrnāvistī	is, ea, id ōrnāvit	nōs ōrnāvimus	vōs ōrnāvistis	eī, eae, ea ōrnāvērunt, ōrnāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego ōrnāveram	tū ōrnāverās	is, ea, id ōrnāverat	nōs ōrnāverāmus	vōs ōrnāverātis	eī, eae, ea ōrnāverant
Futuro perfecto	ego ōrnāverō	tū ōrnāveris	is, ea, id ōrnāverit	nōs ōrnāverimus	vōs ōrnāveritis	eī, eae, ea ōrnāverint
Presente pasivo	ego ōrnor	tū ōrnāris, ōrnāre	is, ea, id ōrnātur	nōs ōrnāmur	vōs ōrnāminī	eī, eae, ea ōrnantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego ōrnābar	tū ōrnābāris, ōrnābāre	is, ea, id ōrnābātur	nōs ōrnābāmur	vōs ōrnābāminī	eī, eae, ea ōrnābantur
Futuro pasivo	ego ōrnābor	tū ōrnāberis, ōrnābere	is, ea, id ōrnābitur	nōs ōrnābimur	vōs ōrnābiminī	eī, eae, ea ōrnābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego ōrnem	ut tū ōrnēs	ut is, ut ea, ut id ōrnet	ut nōs ōrnēmus	ut vōs ōrnētis	ut eī, ut eae, ut ea ōrnent
Pretérito imperfecto	ut ego ōrnārem	ut tū ōrnārēs	ut is, ut ea, ut id ōrnāret	ut nōs ōrnārēmus	ut vōs ōrnārētis	ut eī, ut eae, ut ea ōrnārent
Pretérito perfecto	ut ego ōrnāverim	ut tū ōrnāverīs	ut is, ut ea, ut id ōrnāverit	ut nōs ōrnāverīmus	ut vōs ōrnāverītis	ut eī, ut eae, ut ea ōrnāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego ōrnāvissem	ut tū ōrnāvissēs	ut is, ut ea, ut id ōrnāvisset	ut nōs ōrnāvissēmus	ut vōs ōrnāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea ōrnāvissent
Presente pasivo	ut ego ōrner	ut tū ōrnēris, ōrnēre	ut is, ut ea, ut id ōrnētur	ut nōs ōrnēmur	ut vōs ōrnēminī	ut eī, ut eae, ut ea ōrnentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego ōrnārer	ut tū ōrnārēris, ōrnārēre	ut is, ut ea, ut id ōrnārētur	ut nōs ōrnārēmur	ut vōs ōrnārēminī	ut eī, ut eae, ut ea ōrnārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) ōrnā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ōrnāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) ōrnātō	(is, ea, id) ōrnātō	― ―	(vōs) ōrnātōte	(eī, eae, ea) ōrnantō
Presente pasivo	― ―	(tū) ōrnāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ōrnāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) ōrnātor	(is, ea, id) ōrnātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ōrnantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad