pacisco
| pacisco | |
| clásico (AFI) | /ˈpa.ki.skoː/ |
| eclesiástico (AFI) | /ˈpa.t͡ʃi.sko/ |
| silabación | pa-ci-scō |
| acentuación | esdrújula |
| longitud silábica | trisílaba |
| rimas | a.ki.skoː, a.t͡ʃi.sko |
Etimología
[editar]De pacō, -ere ("llegar a un acuerdo") y el sufijo scō, -scere.
Verbo transitivo
[editar]- 1
- Acordar negociando (condiciones, etc.).[1]
- 2
- Comprometer (a alguien para casamiento).[1]
Conjugación
[editar]Conjugación de paciscō, paciscere, ―, pactum (tercera conjugación, regular) [▲▼]
| Formas no personales (verboides) | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Infinitivo activo | paciscere | |||||
| Infinitivo pasivo | paciscī | |||||
| Participio activo | paciscēns, pactūrus | |||||
| Participio pasivo | paciscendus, pactus | |||||
| Gerundio | paciscendī, paciscendō, paciscendum | |||||
| Supino | pactum, pactū | |||||
| Formas personales | ||||||
| Modo indicativo | ||||||
| ego | tū | is, ea, id | nōs | vōs | eī, eae, ea | |
| Presente | ego paciscō | tū paciscis | is, ea, id paciscit | nōs paciscimus | vōs paciscitis | eī, eae, ea paciscunt |
| Pretérito imperfecto | ego paciscēbam | tū paciscēbās | is, ea, id paciscēbat | nōs paciscēbāmus | vōs paciscēbātis | eī, eae, ea paciscēbant |
| Futuro | ego paciscam | tū paciscēs | is, ea, id paciscēt | nōs paciscēmus | vōs paciscētis | eī, eae, ea paciscent |
| Pretérito perfecto | ego ― | tū ― | is, ea, id ― | nōs ― | vōs ― | eī, eae, ea ― |
| Pretérito pluscuamperfecto | ego ― | tū ― | is, ea, id ― | nōs ― | vōs ― | eī, eae, ea ― |
| Futuro perfecto | ego ― | tū ― | is, ea, id ― | nōs ― | vōs ― | eī, eae, ea ― |
| Presente pasivo | ego paciscor | tū pacisceris, paciscere | is, ea, id paciscitur | nōs paciscimur | vōs pacisciminī | eī, eae, ea paciscuntur |
| Pretérito imperfecto pasivo | ego paciscēbar | tū paciscēbāris, paciscēbāre | is, ea, id paciscēbātur | nōs paciscēbāmur | vōs paciscēbāminī | eī, eae, ea paciscēbantur |
| Futuro pasivo | ego paciscar | tū paciscēris, paciscēre | is, ea, id paciscētur | nōs paciscēmur | vōs paciscēminī | eī, eae, ea paciscentur |
| Modo subjuntivo | ||||||
| ut ego | ut tū | ut is, ut ea, ut id | ut nōs | ut vōs | ut eī, ut eae, ut ea | |
| Presente | ut ego paciscam | ut tū paciscās | ut is, ut ea, ut id paciscat | ut nōs paciscāmus | ut vōs paciscātis | ut eī, ut eae, ut ea paciscant |
| Pretérito imperfecto | ut ego paciscerem | ut tū paciscerēs | ut is, ut ea, ut id pacisceret | ut nōs paciscerēmus | ut vōs paciscerētis | ut eī, ut eae, ut ea paciscerent |
| Pretérito perfecto | ut ego ― | ut tū ― | ut is, ut ea, ut id ― | ut nōs ― | ut vōs ― | ut eī, ut eae, ut ea ― |
| Pretérito pluscuamperfecto | ut ego ― | ut tū ― | ut is, ut ea, ut id ― | ut nōs ― | ut vōs ― | ut eī, ut eae, ut ea ― |
| Presente pasivo | ut ego paciscar | ut tū paciscāris, paciscāre | ut is, ut ea, ut id paciscātur | ut nōs paciscāmur | ut vōs paciscāminī | ut eī, ut eae, ut ea paciscantur |
| Pretérito imperfecto pasivo | ut ego paciscerer | ut tū paciscerēris, paciscerēre | ut is, ut ea, ut id paciscerētur | ut nōs paciscerēmur | ut vōs paciscerēminī | ut eī, ut eae, ut ea paciscerentur |
| Modo imperativo | ||||||
| ― | (tū) | (is, ea, id) | ― | (vōs) | (eī, eae, ea) | |
| Presente | ― ― | (tū) pacisce | (is, ea, id) ― | ― ― | (vōs) paciscite | (eī, eae, ea) ― |
| Futuro | ― ― | (tū) paciscitō | (is, ea, id) paciscitō | ― ― | (vōs) paciscitōte | (eī, eae, ea) paciscuntō |
| Presente pasivo | ― ― | (tū) paciscere | (is, ea, id) ― | ― ― | (vōs) pacisciminī | (eī, eae, ea) ― |
| Futuro pasivo | ― ― | (tū) paciscitor | (is, ea, id) paciscitor | ― ― | (vōs) ― | (eī, eae, ea) paciscuntor |
| Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad | ||||||