panecillo
Apariencia
| panecillo | |
| seseante, yeísta (AFI) | [paneˈsiʝo] |
| seseante, no yeísta (AFI) | [paneˈsiʎo] |
| seseante, sheísta (AFI) | [paneˈsiʃo] |
| seseante, zheísta (AFI) | [paneˈsiʒo] |
| no seseante, yeísta (AFI) | [paneˈθiʝo] |
| no seseante, no yeísta (AFI) | [paneˈθiʎo] |
| silabación | pa-ne-ci-llo |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | tetrasílaba |
| rimas | i.ʝo, i.ʎo, i.ʒo, i.ʃo |
Etimología
[editar]Se documenta por primera vez en 1250.[1] Diminutivo de pan.
Sustantivo masculino
[editar]panecillo ¦ plural: panecillos
Véase también
[editar]Traducciones
[editar]Traducciones [▲▼]
Referencias y notas
[editar]- ↑ «Corpus del Diccionario histórico de la lengua española». Editado por: Real Academia Española. 2013. Obtenido de: https://apps.rae.es/CNDHE.
- 1 2 3 «panecillo» en Diccionario de la lengua española. Página 898. Editorial: Calpe. 15.ª ed, Madrid, 1925.