Ir al contenido

parco

De Wikcionario, el diccionario libre
parco
pronunciación (AFI) [ˈpaɾko]
silabación par-co
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rima aɾ.ko

Etimología 1

[editar]

Del latín parco ('perdonar').[1]

Sustantivo masculino

[editar]

parco¦plural: parcos

1
Variante de parce.[1]

Traducciones

[editar]
Traducciones []

Etimología 2

[editar]

Del latín parcus.[1]

Adjetivo

[editar]

parco¦plural: parcos¦femenino: parca¦femenino plural: parcas

1
Corto, escaso o moderado en el uso de las cosas.[2]
2
Sobrio, templado y moderado en la comida o bebida.[2]

Traducciones

[editar]
Traducciones []
parco
pronunciación (AFI) /ˈpaɾ.ko/
silabación par-co
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rima aɾ.ko

Etimología 1

[editar]

Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Sustantivo

[editar]
1
Parque.
parco
clásico (AFI) /ˈpar.ko/
eclesiástico (AFI) /ˈpar.ko/
silabación par-co
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rima ar.ko

Etimología 1

[editar]

Del protoitálico *pe-ark-e/o-, y este del protoindoeuropeo ("tener", "mezclar con").[3]
arceō.

Verbo intransitivo y transitivo

[editar]
1
Ahorrar, economizar, ser parco2.[4]
2
Abstenerse de usar algo (instrumentos, recursos, etc.).[4]
3
Abstenerse de infligir heridas, de causar daños, etc., ser clemente, perdonar.[4]
4
Actuar con paciencia, tener o demostrar consideración.[4]

Conjugación

[editar]
Conjugación de parcō, parcere, pepercī, parsum(tercera conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo parcere, pepercisse, parsisse, parcuisse
Infinitivo pasivo parcī
Participio activo parcēns, parsūrus, parcitūrus
Participio pasivo parcendus, parsus, parcitus
Gerundio parcendī, parcendō, parcendum
Supino parsum, parcitum, parsū, parcitū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egoparcō parcis is, ea, idparcit nōsparcimus vōsparcitis eī, eae, eaparcunt
Pretérito imperfecto egoparcēbam parcēbās is, ea, idparcēbat nōsparcēbāmus vōsparcēbātis eī, eae, eaparcēbant
Futuro egoparcam parcēs is, ea, idparcēt nōsparcēmus vōsparcētis eī, eae, eaparcent
Pretérito perfecto egopepercī, parsī, parcuī pepercistī, parsistī, parcuistī is, ea, idpepercit, parsit, parcuit nōspepercimus, parsimus, parcuimus vōspepercistis, parsistis, parcuistis eī, eae, eapepercērunt, parsērunt, parcuērunt, pepercēre, parsēre, parcuēre
Pretérito pluscuamperfecto egopeperceram, parseram, parcueram pepercerās, parserās, parcuerās is, ea, idpepercerat, parserat, parcuerat nōspepercerāmus, parserāmus, parcuerāmus vōspepercerātis, parserātis, parcuerātis eī, eae, eapepercerant, parserant, parcuerant
Futuro perfecto egopepercerō, parserō, parcuerō peperceris, parseris, parcueris is, ea, idpepercerit, parserit, parcuerit nōspepercerimus, parserimus, parcuerimus vōspeperceritis, parseritis, parcueritis eī, eae, eapepercerint, parserint, parcuerint
Futuro sigmático egoparsō parsis is, ea, idparsit nōsparsimus vōsparsitis eī, eae, eaparsint
Presente pasivo egoparcor parceris, parcere is, ea, idparcitur nōsparcimur vōsparciminī eī, eae, eaparcuntur
Pretérito imperfecto pasivo egoparcēbar parcēbāris, parcēbāre is, ea, idparcēbātur nōsparcēbāmur vōsparcēbāminī eī, eae, eaparcēbantur
Futuro pasivo egoparcar parcēris, parcēre is, ea, idparcētur nōsparcēmur vōsparcēminī eī, eae, eaparcentur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egoparcam ut tūparcās ut is, ut ea, ut idparcat ut nōsparcāmus ut vōsparcātis ut eī, ut eae, ut eaparcant
Pretérito imperfecto ut egoparcerem ut tūparcerēs ut is, ut ea, ut idparceret ut nōsparcerēmus ut vōsparcerētis ut eī, ut eae, ut eaparcerent
Pretérito perfecto ut egopepercerim, parserim, parcuerim ut tūpepercerīs, parserīs, parcuerīs ut is, ut ea, ut idpepercerit, parserit, parcuerit ut nōspepercerīmus, parserīmus, parcuerīmus ut vōspepercerītis, parserītis, parcuerītis ut eī, ut eae, ut eapepercerint, parserint, parcuerint
Pretérito pluscuamperfecto ut egopepercissem, parsissem, parcuissem ut tūpepercissēs, parsissēs, parcuissēs ut is, ut ea, ut idpepercisset, parsisset, parcuisset ut nōspepercissēmus, parsissēmus, parcuissēmus ut vōspepercissētis, parsissētis, parcuissētis ut eī, ut eae, ut eapepercissent, parsissent, parcuissent
Aorista sigmático ut egoparsim ut tūparsīs ut is, ut ea, ut idparsīt ut nōsparsīmus ut vōsparsītis ut eī, ut eae, ut eaparsint
Presente pasivo ut egoparcar ut tūparcāris, parcāre ut is, ut ea, ut idparcātur ut nōsparcāmur ut vōsparcāminī ut eī, ut eae, ut eaparcantur
Pretérito imperfecto pasivo ut egoparcerer ut tūparcerēris, parcerēre ut is, ut ea, ut idparcerētur ut nōsparcerēmur ut vōsparcerēminī ut eī, ut eae, ut eaparcerentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)parce (is, ea, id) (vōs)parcite (eī, eae, ea)
Futuro (tū)parcitō (is, ea, id)parcitō (vōs)parcitōte (eī, eae, ea)parcuntō
Presente pasivo (tū)parcere (is, ea, id) (vōs)parciminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)parcitor (is, ea, id)parcitor (vōs) (eī, eae, ea)parcuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Forma flexiva

[editar]

Forma adjetiva

[editar]
1
Forma del dativo y ablativo singular masculino de parcus.
2
Forma del dativo y ablativo singular neutro de parcus.

Véneto

[editar]
parco
pronunciación falta agregar

Etimología 1

[editar]

Si puedes, incorpórala: ver cómo.

Sustantivo

[editar]
1
Parque.
  • Ámbito: Chipilo

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 3 «parco» en Diccionario de la lengua española. Editorial: Real Academia Española, Asociación de Academias de la Lengua Española y Espasa. 22.ª ed, Madrid, 2001.
  2. 1 2 Eduardo de Echegaray. «parco» en Diccionario general etimológico de la lengua española tomo 4. Página 695. Editado por: D. José María Faquineto. Editorial: Álvarez hermanos. Madrid, 1887.
  3. Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 445. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.
  4. 1 2 3 4 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.