Ir al contenido

perficio

De Wikcionario, el diccionario libre
perficio
clásico (AFI) /perˈfi.ki.oː/
eclesiástico (AFI) /perˈfi.t͡ʃi.o/
silabación per-fi-ci-ō
acentuación esdrújula
longitud silábica tetrasílaba
rimas i.ki.oː, i.t͡ʃi.o

Etimología

[editar]

Del prefijo per- (preposición) y faciō, -ere ('hacer').

Verbo transitivo

[editar]
1
Llevar a fin.[1]
2
Concluir, completar, finalizar.[1]
  • Uso: dícese de acciones o procesos.
3
Terminar.[1]
  • Uso: dícese de un periodo.
4
Acabar de hacer, de construir.[1]
  • Uso: dícese de edificios, construcciones, composiciones, etc..
5
Ocuparse de algo finalmente, definitivamente.[1]
6
Hacer pedazos: reducir, digerir (comida).[1]
7
Acabar la vida de, destruir.[1]
8
Gastar, consumir, agotar.[1]
9
Llevar al grado más alto de desarrollo: perfeccionar.[1]
10
Perfeccionarse.[1]
  • Uso: con ablativo, dícese de una persona en relación a un arte.
11
Madurar.[1]
  • Uso: dícese de plantas.
12
Dar la última mano a, aplicar los últimos procesos a.[1]
  • Uso: dícese de productos.
13
Construir, formar, fabricar con habilidad o minuciosidad.
  • Uso: a veces apenas algo más que un sinónimo de faciō..[1]
14
Llevar a cabo, ejecutar, cumplir.[1]
  • Uso: dícese de promesas, requerimientos judiciales, etc..
15
Causar, originar, crear, conseguir, efectuar.[1]
  • Uso: dícese de acciones o resultados.
16
Crear, producir.[1]
  • Uso: dícese de condiciones, etc..
17
Conseguir, generar, producir.[1]
  • Uso: dícese de dinero, una suma de dinero.

Conjugación

[editar]
Conjugación de perficiō, perficere, perfēcī, perfectum(tercera conjugación, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo perficere, perfēcisse
Infinitivo pasivo perficī
Participio activo perficiēns, perfectūrus
Participio pasivo perficiendus, perfectus
Gerundio perficiendī, perficiendō, perficiendum
Supino perfectum, perfectū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egoperficiō perficis is, ea, idperficit nōsperficimus vōsperficitis eī, eae, eaperficiunt
Pretérito imperfecto egoperficiēbam perficiēbās is, ea, idperficiēbat nōsperficiēbāmus vōsperficiēbātis eī, eae, eaperficiēbant
Futuro egoperficiam perficiēs is, ea, idperficiēt nōsperficiēmus vōsperficiētis eī, eae, eaperficient
Pretérito perfecto egoperfēcī perfēcistī is, ea, idperfēcit nōsperfēcimus vōsperfēcistis eī, eae, eaperfēcērunt, perfēcēre
Pretérito pluscuamperfecto egoperfēceram perfēcerās is, ea, idperfēcerat nōsperfēcerāmus vōsperfēcerātis eī, eae, eaperfēcerant
Futuro perfecto egoperfēcerō perfēceris is, ea, idperfēcerit nōsperfēcerimus vōsperfēceritis eī, eae, eaperfēcerint
Presente pasivo egoperficior perficeris, perficere is, ea, idperficitur nōsperficimur vōsperficiminī eī, eae, eaperficiuntur
Pretérito imperfecto pasivo egoperficiēbar perficiēbāris, perficiēbāre is, ea, idperficiēbātur nōsperficiēbāmur vōsperficiēbāminī eī, eae, eaperficiēbantur
Futuro pasivo egoperficiar perficiēris, perficiēre is, ea, idperficiētur nōsperficiēmur vōsperficiēminī eī, eae, eaperficientur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egoperficiam ut tūperficiās ut is, ut ea, ut idperficiat ut nōsperficiāmus ut vōsperficiātis ut eī, ut eae, ut eaperficiant
Pretérito imperfecto ut egoperficerem ut tūperficerēs ut is, ut ea, ut idperficeret ut nōsperficerēmus ut vōsperficerētis ut eī, ut eae, ut eaperficerent
Pretérito perfecto ut egoperfēcerim ut tūperfēcerīs ut is, ut ea, ut idperfēcerit ut nōsperfēcerīmus ut vōsperfēcerītis ut eī, ut eae, ut eaperfēcerint
Pretérito pluscuamperfecto ut egoperfēcissem ut tūperfēcissēs ut is, ut ea, ut idperfēcisset ut nōsperfēcissēmus ut vōsperfēcissētis ut eī, ut eae, ut eaperfēcissent
Presente pasivo ut egoperficiar ut tūperficiāris, perficiāre ut is, ut ea, ut idperficiātur ut nōsperficiāmur ut vōsperficiāminī ut eī, ut eae, ut eaperficiantur
Pretérito imperfecto pasivo ut egoperficerer ut tūperficerēris, perficerēre ut is, ut ea, ut idperficerētur ut nōsperficerēmur ut vōsperficerēminī ut eī, ut eae, ut eaperficerentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)perfice (is, ea, id) (vōs)perficite (eī, eae, ea)
Futuro (tū)perficitō (is, ea, id)perficitō (vōs)perficitōte (eī, eae, ea)perficiuntō
Presente pasivo (tū)perficere (is, ea, id) (vōs)perficiminī (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū)perficitor (is, ea, id)perficitor (vōs) (eī, eae, ea)perficiuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.