pernocter
Apariencia
| pernocter | |
| pronunciación (AFI) | [pɛʁ.nɔk.te] |
Etimología
[editar]Del francés medio pernocter ('pernoctar'), y este del latín pernoctō ('pernoctar'). Atestiguado desde 1419.[1]
Verbo intransitivo
[editar]Conjugación
[editar]Francés medio
[editar]| pernocter | |
| pronunciación | falta agregar |
Etimología
[editar]Del latín pernoctō ('pernoctar'). Atestiguado desde 1419.[1]
Verbo intransitivo
[editar]Conjugación
[editar]| pernocter | |
| clásico (AFI) | /ˈper.nok.ter/ |
| eclesiástico (AFI) | /ˈper.nok.ter/ |
| silabación | per-noc-ter |
| acentuación | esdrújula |
| longitud silábica | trisílaba |
| rima | er.nok.ter |
Forma verbal
[editar]- 1
- Primera persona del singular del presente pasivo de subjuntivo de pernoctō.
Referencias y notas
[editar]Categorías:
- Francés
- FR:Palabras provenientes del francés medio
- FR:Verbos intransitivos
- FR:Verbos
- FR:Verbos regulares
- FR:Primera conjugación
- Francés medio
- FRM:Palabras provenientes del latín
- FRM:Verbos intransitivos
- FRM:Verbos
- FRM:Verbos regulares
- FRM:Primera conjugación
- Latín
- LA:Palabras esdrújulas
- LA:Palabras trisílabas
- LA:Rimas:er.nok.ter
- LA:Formas verbales en subjuntivo