Ir al contenido

perpetuus

De Wikcionario, el diccionario libre
perpetuus
clásico (AFI) /perˈpe.tu.us/
eclesiástico (AFI) /perˈpe.tu.us/
silabación per-pe-tu-us
acentuación esdrújula
longitud silábica tetrasílaba
rima e.tu.us

Etimología

[editar]

Compuesto de per-, petō y -uus.

Adjetivo

[editar]
1
Perpetuo1, perdurable1, perenne1.
  • Ejemplo: 

    «Locus Vitruvii est lib. 10, ubi tamen lectiones variant, quod perpetuum' est vitium in Codicibus Vitruvianus». «El pasaje de Vitruvio se encuentra en el libro 10, donde, sin embargo, las lecturas varían, lo cual es un defecto perenne en los códices de Vitruvio».Aquino, Carlo d’. Lexici militaris. Página 23. Editorial: Romae: typis Antonii de Rubeis è Foro Rotundæ in via ad Seminarium Romanum. 1724.

Descendientes

[editar]
Descendientes de «perpetuus» []

Véase también

[editar]

Declinación

[editar]
Declinación de perpetuus, perpetua, perpetuumtipo: primera y segunda declinación []
Singular
Masculino Femenino Neutro
Nominativo m.perpetuus f.perpetua n.perpetuum
Genitivo m.perpetuī f.perpetuae n.perpetuī
Dativo m.perpetuō f.perpetuae n.perpetuō
Acusativo m.perpetuum f.perpetuam n.perpetuum
Ablativo m.perpetuō f.perpetuā n.perpetuō
Vocativo m.perpetue f.perpetua n.perpetuum
Plural
Masculino Femenino Neutro
Nominativo m.perpetuī f.perpetuae n.perpetua
Genitivo m.perpetuōrum f.perpetuārum n.perpetuōrum
Dativo m.perpetuīs f.perpetuīs n.perpetuīs
Acusativo m.perpetuōs f.perpetuās n.perpetua
Ablativo m.perpetuīs f.perpetuīs n.perpetuīs
Vocativo m.perpetuī f.perpetuae n.perpetua

Referencias y notas

[editar]