pleuvoir
Apariencia
| pleuvoir | |
| pronunciación (AFI) | [plœ.vwaʁ] |
| longitud silábica | bisílaba |
| rima | aʁ |
Etimología
[editar]Del francés antiguo pluveir ('llover') y plover ('llover'), del latín pluit ('llueve').
Verbo impersonal
[editar]- 1
- Llover.
- Uso: se emplea también como intransitivo
Conjugación
[editar]Conjugación de pleuvoir paradigma: pleuvoir (irregular) [▲▼]
| Formas no personales (verboides) | |
|---|---|
| Infinitivo | pleuvoir, avoir plu |
| Gerundio | pleuvant, en (ayant) plu |
| Participio | plu |
| Formas personales | |
| Modo indicativo | |
| il | |
| Presente | pleut |
| Pretérito imperfecto | pleuvait |
| Pretérito perfecto | plut |
| Pretérito pluscuamperfecto | avait plu |
| Pretérito perfecto compuesto | a plu |
| Futuro | pleuvra |
| Futuro compuesto | aura plu |
| Pretérito anterior† | eut plu |
| Modo condicional | |
| il | |
| Condicional simple | pleuvrait |
| Condicional compuesto | aurait plu |
| Modo subjuntivo | |
| qu'il | |
| Presente | pleuve |
| Pretérito imperfecto | plût |
| Pretérito perfecto | ait plu |
| Pretérito pluscuamperfecto | eût plu |
| Modo imperativo | |
| (il) | |
| Como verbo impersonal, pleuvoir CARECE de imperativo | |
| Leyenda: † arcaico, x no normativo, PART se usa más como participio, ADJ se usa más como adjetivo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad | |