politicus

Latín

politicus
clásico (AFI)	/poˈliː.ti.kus/
eclesiástico (AFI)	/poˈli.ti.kus/
silabación	po-lī-ti-cus
acentuación	esdrújula
longitud silábica	tetrasílaba
rimas	iː.ti.kus, i.ti.kus

Etimología

Del griego antiguo πολιτικός (politikós), y este de πολίτης (polítes).

Adjetivo

1

Perteneciente o concerniente al Gobierno₂ o al Estado.

Descendientes

Descendientes de «polīticus» [▲▼]

• Catalán: polític ^(ca).
• Español: político (cultismo).
• Francés: politique ^(fr).

• Alemán: Politik ^(de).
• Inglés: politic ^(en).

• Italiano: politico ^(it).
• Portugués: político ^(pt).
• Rumano: politic ^(ro); politică ^(ro).

Véase también

• Wikipedia en latín tiene un artículo sobre politicus.

Declinación

Declinación de polīticus, polītica, polīticum  tipo: primera y segunda declinación [▲▼]

Singular
	Masculino	Femenino	Neutro
Nominativo	m. polīticus	f. polītica	n. polīticum
Genitivo	m. polīticī	f. polīticae	n. polīticī
Dativo	m. polīticō	f. polīticae	n. polīticō
Acusativo	m. polīticum	f. polīticam	n. polīticum
Ablativo	m. polīticō	f. polīticā	n. polīticō
Vocativo	m. polītice	f. polītica	n. polīticum
Plural
	Masculino	Femenino	Neutro
Nominativo	m. polīticī	f. polīticae	n. polītica
Genitivo	m. polīticōrum	f. polīticārum	n. polīticōrum
Dativo	m. polīticīs	f. polīticīs	n. polīticīs
Acusativo	m. polīticōs	f. polīticās	n. polītica
Ablativo	m. polīticīs	f. polīticīs	n. polīticīs
Vocativo	m. polīticī	f. polīticae	n. polītica