possum

Latín

possum
clásico (AFI)	/ˈpos.sum/ ⓘ
eclesiástico (AFI)	/ˈpos.sum/
silabación	pos-sum
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
rima	os.sum

Etimología 1

Compuesto de potis ("capaz de") y sum ('ser').

Verbo transitivo e intransitivo

1

Poder.

2

Ser capaz (de).

3

Tener permiso para; tener derecho para.

4

Ser posible.

5

Tener poder, fuerza, influencia.

Conjugación

Conjugación de possum, posse, potuī, ―  (tercera conjugación, defectivo, irregular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	posse, potesse†
Infinitivo pasivo	―
Participio activo	potēns
Participio pasivo	―
Gerundio	―
Supino	―
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego possum	tū potes	is, ea, id potest	nōs possumus	vōs potestis	eī, eae, ea possunt
Pretérito imperfecto	ego poteram	tū poterās	is, ea, id poterat	nōs poterāmus	vōs poterātis	eī, eae, ea poterant
Futuro	ego poterō	tū poteris, potere	is, ea, id poterit	nōs poterimus	vōs poteritis	eī, eae, ea poterunt
Pretérito perfecto	ego potuī	tū potuistī	is, ea, id potuit	nōs potuimus	vōs potuistis	eī, eae, ea potuērunt, potuēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego potueram	tū potuerās	is, ea, id potuerat	nōs potuerāmus	vōs potuerātis	eī, eae, ea potuerant
Futuro perfecto	ego potuerō	tū potueris	is, ea, id potuerit	nōs potuerimus	vōs potueritis	eī, eae, ea potuerunt
Presente pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Pretérito imperfecto pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Futuro pasivo	ego ―	tū ―	is, ea, id ―	nōs ―	vōs ―	eī, eae, ea ―
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego possem	ut tū possēs	ut is, ut ea, ut id possēt	ut nōs possēmus	ut vōs possētis	ut eī, ut eae, ut ea possent
Pretérito imperfecto	ut ego possim	ut tū possīs	ut is, ut ea, ut id possit	ut nōs possīmus	ut vōs possītis	ut eī, ut eae, ut ea possint
Pretérito perfecto	ut ego potuerim	ut tū potuerīs	ut is, ut ea, ut id potuerit	ut nōs potuerīmus	ut vōs potuerītis	ut eī, ut eae, ut ea potuerint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego potuissem	ut tū potuissēs	ut is, ut ea, ut id potuisset	ut nōs potuissēmus	ut vōs potuissētis	ut eī, ut eae, ut ea potuissent
Presente pasivo	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego ―	ut tū ―	ut is, ut ea, ut id ―	ut nōs ―	ut vōs ―	ut eī, ut eae, ut ea ―
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) ―	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) ―	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ―
Presente pasivo	― ―	(tū) ―	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) ―	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) ―
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad