Ir al contenido

praetereo

De Wikcionario, el diccionario libre
praetereō
clásico (AFI) [praɪˈtɛ.rɛ.o:]
grafías alternativas prætereō

Etimología

[editar]

Del prefijo praeter- (preposición) y eō, īre ('ir').

Verbo intransitivo

[editar]
1
Pasar delante o más allá.
2
Pasar, transcurrir.
  • Uso: en sentido temporal

Verbo transitivo

[editar]
3
Pasar por delante de, a lo largo de.
4
Adelantar (corriendo), dejar atrás, superar, exceder.
5
Transcurrido, pasado.
  • Uso: figurativo, en el participio perfecto
6
Omitir, dejar de lado, pasar por alto, silenciar.
7
Pasar por alto, de largo.
8
Pasarle a uno por alto, ocultársele.
  • Uso: impersonal

Conjugación

[editar]
Conjugación de praetereō, praeterīre, praeteriī, praeteritum(cuarta conjugación, irregular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo praeterīre, praeterīsse, praeteriisse, praeterīvisse
Infinitivo pasivo praeterīrī, praeterīrier
Participio activo praeteriēns, praeteritūrus
Participio pasivo praetereundum, praeteritum
Gerundio praetereundī, praetereundō, praetereundum
Supino praeteritum, praeteritū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egopraetereō praeterīs is, ea, idpraeterit nōspraeterīmus vōspraeterītis eī, eae, eapraetereunt
Pretérito imperfecto egopraeterībam praeterībās is, ea, idpraeterībat nōspraeterībāmus vōspraeterībātis eī, eae, eapraeterībant
Futuro egopraeterībō praeterībis is, ea, idpraeterībit nōspraeterībimus vōspraeterībitis eī, eae, eapraeterībunt
Pretérito perfecto egopraeteriī, praeterīvī praeterīstī, praeteriistī, praeterīvistī is, ea, idpraeteriit, praeterīvit nōspraeteriimus, praeterīvimus vōspraeterīstis, praeteriistis, praeterīvistis eī, eae, eapraeteriērunt, praeteriēre, praeterīvērunt, praeterīvēre
Pretérito pluscuamperfecto egopraeterieram, praeterīveram praeterierās, praeterīverās is, ea, idpraeterierat, praeterīverat nōspraeterierāmus, praeterīverāmus vōspraeterierātis, praeterīverātis eī, eae, eapraeterierant, praeterīverant
Futuro perfecto egopraeterierō, praeterīverō praeterieris, praeterīveris is, ea, idpraeterierit, praeterīverit nōspraeterierimus, praeterīverimus vōspraeterieritis, praeterīveritis eī, eae, eapraeterierint, praeterīverint
Presente pasivo ego is, ea, idpraeterītur nōs vōs eī, eae, ea
Pretérito imperfecto pasivo ego is, ea, idpraeterībātur nōs vōs eī, eae, ea
Futuro pasivo ego is, ea, idpraeterībitur nōs vōs eī, eae, ea
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egopraeteream ut tūpraetereās ut is, ut ea, ut idpraetereat ut nōspraetereāmus ut vōspraetereātis ut eī, ut eae, ut eapraetereant
Pretérito imperfecto ut egopraeterīrem ut tūpraeterīrēs ut is, ut ea, ut idpraeterīret ut nōspraeterīrēmus ut vōspraeterīrētis ut eī, ut eae, ut eapraeterīrent
Pretérito perfecto ut egopraeterierim, praeterīverim ut tūpraeterierīs, praeterīverīs ut is, ut ea, ut idpraeterierit, praeterīverit ut nōspraeterierīmus, praeterīverīmus ut vōspraeterierītis, praeterīverītis ut eī, ut eae, ut eapraeterierint, praeterīverint
Pretérito pluscuamperfecto ut egopraeterīssem, praeteriissem, praeterīvissem ut tūpraeterīssēs, praeteriissēs, praeterīvissēs ut is, ut ea, ut idpraeterīsset, praeteriisset, praeterīvisset ut nōspraeterīssēmus, praeteriissēmus, praeterīvissēmus ut vōspraeterīssētis, praeteriissētis, praeterīvissētis ut eī, ut eae, ut eapraeterīssent, praeteriissent, praeterīvissent
Presente pasivo ut ego ut tū ut is, ut ea, ut idpraetereātur ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Pretérito imperfecto pasivo ut ego ut tū ut is, ut ea, ut idpraeterīrētur ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)praeterī (is, ea, id) (vōs)praeterīte (eī, eae, ea)
Futuro (tū)praeterītō (is, ea, id)praeterītō (vōs)praeterītōte (eī, eae, ea)praetereuntō
Presente pasivo (tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū) (is, ea, id)praeterītor (vōs) (eī, eae, ea)
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]