profero

Latín

profero
clásico (AFI)	/ˈproː.fe.roː/
eclesiástico (AFI)	/ˈpro.fe.ro/
silabación	prō-fe-rō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
rimas	oː.fe.roː, o.fe.ro

Etimología

Del prefijo prō (preposición) y ferō, ferre ('llevar').

Verbo transitivo

1

Presentar, entregar, ofrecer.

2

Presentar, mostrar, citar, revelar, dar a conocer.

3

Hacer avanzar.

4

Llevar más lejos, dar mayor extensión a.

5

Aplazar, diferir.

Conjugación

Conjugación de prōferō, prōferre, prōtulī, prōlātum  (tercera conjugación, irregular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	prōferre, prōtulisse, prōtetulisse†
Infinitivo pasivo	prōferrī
Participio activo	prōferēns, prōlātūrus
Participio pasivo	prōferendus, prōlātus
Gerundio	prōferendī, prōferendō, prōferendum
Supino	prōlātum, prōlātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego prōferō	tū prōfers	is, ea, id prōfert	nōs prōferimus	vōs prōfertis	eī, eae, ea prōferunt
Pretérito imperfecto	ego prōferēbam	tū prōferēbās	is, ea, id prōferēbat	nōs prōferēbāmus	vōs prōferēbātis	eī, eae, ea prōferēbant
Futuro	ego prōferam	tū prōferēs	is, ea, id prōferēt	nōs prōferēmus	vōs prōferētis	eī, eae, ea prōferent
Pretérito perfecto	ego prōtulī, prōtetulī†	tū prōtulistī, prōtetulistī†	is, ea, id prōtulit, prōtetulit†	nōs prōtulimus, prōtetulimus†	vōs prōtulistis, prōtetulistis†	eī, eae, ea prōtulērunt, prōtetulērunt†, prōtulēre, prōtetulēre†
Pretérito pluscuamperfecto	ego prōtuleram, prōtetuleram†	tū prōtulerās, prōtetulerās†	is, ea, id prōtulerat, prōtetulerat†	nōs prōtulerāmus, prōtetulerāmus†	vōs prōtulerātis, prōtetulerātis†	eī, eae, ea prōtulerant, prōtetulerant†
Futuro perfecto	ego prōtulerō, prōtetulerō†	tū prōtuleris, prōtetuleris†	is, ea, id prōtulerit, prōtetulerit†	nōs prōtulerimus, prōtetulerimus†	vōs prōtuleritis, prōtetuleritis†	eī, eae, ea prōtulerint, prōtetulerint†
Presente pasivo	ego prōferor	tū prōferris, prōferre	is, ea, id prōferitur	nōs prōferimur	vōs prōferiminī	eī, eae, ea prōferuntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego prōferēbar	tū prōferēbāris, prōferēbāre	is, ea, id prōferēbātur	nōs prōferēbāmur	vōs prōferēbāminī	eī, eae, ea prōferēbantur
Futuro pasivo	ego prōferar	tū prōferēris, prōferēre	is, ea, id prōferētur	nōs prōferēmur	vōs prōferēminī	eī, eae, ea prōferentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego prōferam	ut tū prōferās	ut is, ut ea, ut id prōferat	ut nōs prōferāmus	ut vōs prōferātis	ut eī, ut eae, ut ea prōferant
Pretérito imperfecto	ut ego prōferrem	ut tū prōferrēs	ut is, ut ea, ut id prōferret	ut nōs prōferrēmus	ut vōs prōferrētis	ut eī, ut eae, ut ea prōferrent
Pretérito perfecto	ut ego prōtulerim, prōtetulerim†	ut tū prōtulerīs, prōtetulerīs†	ut is, ut ea, ut id prōtulerit, prōtetulerit†	ut nōs prōtulerīmus, prōtetulerīmus†	ut vōs prōtulerītis, prōtetulerītis†	ut eī, ut eae, ut ea prōtulerint, prōtetulerint†
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego prōtulissem, prōtetulissem†	ut tū prōtulissēs, prōtetulissēs†	ut is, ut ea, ut id prōtulisset, prōtetulisset†	ut nōs prōtulissēmus, prōtetulissēmus†	ut vōs prōtulissētis, prōtetulissētis†	ut eī, ut eae, ut ea prōtulissent, prōtetulissent†
Presente pasivo	ut ego prōferar	ut tū prōferāris, prōferāre	ut is, ut ea, ut id prōferātur	ut nōs prōferāmur	ut vōs prōferāminī	ut eī, ut eae, ut ea prōferantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego prōferrer	ut tū prōferrēris, prōferrēre	ut is, ut ea, ut id prōferrētur	ut nōs prōferrēmur	ut vōs prōferrēminī	ut eī, ut eae, ut ea prōferrentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) prōfer	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) prōferte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) prōfertō	(is, ea, id) prōfertō	― ―	(vōs) prōfertōte	(eī, eae, ea) prōferuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) prōferre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) prōferiminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) prōfertor	(is, ea, id) prōfertor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) prōferuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad