quintus
| quintus | |
| clásico (AFI) | /ˈkʷiːn.tus/ |
| eclesiástico (AFI) | /ˈkwin.tus/ |
| silabación | quīn-tus |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | bisílaba |
| rimas | in.tus, iːn.tus |
| Numerales latinos | |||
| ← IV | V | VI → | |
|---|---|---|---|
| Cardinal: | quīnque | ||
| Ordinal: | quīntus | ||
| Distributivo: | quīnī | ||
| Adverbial: | quīnquiēs | ||
Etimología
[editar]Del protoitálico *kʷ(e)nkʷto-, del protoindoeuropeo *pnkʷ-to-.[1] Compárese el griego antiguo πέμπτος (pémptos), el alemán antiguo fimfto, el lituano penktas y el tocario A pant.[1]
Adjetivo ordinal
[editar]- 1
- Quinto.
Declinación
[editar]Declinación de quīntus, quīnta, quīntum tipo: primera y segunda declinación [▲▼]
| Singular | |||
|---|---|---|---|
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. quīntus | f. quīnta | n. quīntum |
| Genitivo | m. quīntī | f. quīntae | n. quīntī |
| Dativo | m. quīntō | f. quīntae | n. quīntō |
| Acusativo | m. quīntum | f. quīntam | n. quīntum |
| Ablativo | m. quīntō | f. quīntā | n. quīntō |
| Vocativo | m. quīnte | f. quīnta | n. quīntum |
| Plural | |||
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. quīntī | f. quīntae | n. quīnta |
| Genitivo | m. quīntōrum | f. quīntārum | n. quīntōrum |
| Dativo | m. quīntīs | f. quīntīs | n. quīntīs |
| Acusativo | m. quīntōs | f. quīntās | n. quīnta |
| Ablativo | m. quīntīs | f. quīntīs | n. quīntīs |
| Vocativo | m. quīntī | f. quīntae | n. quīnta |
Referencias y notas
[editar]- 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 509. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.