repello

 Entradas similares:  repelló

Español

repello
yeísta (AFI)	[reˈpeʝo]
no yeísta (AFI)	[reˈpeʎo]
sheísta (AFI)	[reˈpeʃo]
zheísta (AFI)	[reˈpeʒo]
silabación	re-pe-llo
acentuación	llana
longitud silábica	trisílaba
rimas	e.ʝo, e.ʎo, e.ʒo, e.ʃo

Forma verbal

1

Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de repellar.

Latín

repello
clásico (AFI)	/ˈre.pel.loː/
eclesiástico (AFI)	/ˈre.pel.lo/
silabación	re-pel-lō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
rimas	e.pel.lo, e.pel.loː

Etimología

Del prefijo re- y pellō ("impulsar, rechazar").

Verbo transitivo

1

Echar de sí, empujar de sí, alejar de sí, repeler.

2

Transferido: expulsar, echar, ahuyentar.

3

Transferido: alejar, quitar.

4

Hacer retroceder (enemigos, etc.), rechazar.

5

Transferido: repeler, rechazar, desechar, denegar, desestimar, desairar, descartar, etc.

Conjugación

Conjugación de repellō, repellere, reppulī, repulsum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	repellere, reppulisse
Infinitivo pasivo	repellī
Participio activo	repellēns, repulsūrus
Participio pasivo	repellendus, repulsus
Gerundio	repellendī, repellendō, repellendum
Supino	repulsum, repulsū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego repellō	tū repellis	is, ea, id repellit	nōs repellimus	vōs repellitis	eī, eae, ea repellunt
Pretérito imperfecto	ego repellēbam	tū repellēbās	is, ea, id repellēbat	nōs repellēbāmus	vōs repellēbātis	eī, eae, ea repellēbant
Futuro	ego repellam	tū repellēs	is, ea, id repellēt	nōs repellēmus	vōs repellētis	eī, eae, ea repellent
Pretérito perfecto	ego reppulī	tū reppulistī	is, ea, id reppulit	nōs reppulimus	vōs reppulistis	eī, eae, ea reppulērunt, reppulēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego reppuleram	tū reppulerās	is, ea, id reppulerat	nōs reppulerāmus	vōs reppulerātis	eī, eae, ea reppulerant
Futuro perfecto	ego reppulerō	tū reppuleris	is, ea, id reppulerit	nōs reppulerimus	vōs reppuleritis	eī, eae, ea reppulerint
Presente pasivo	ego repellor	tū repelleris, repellere	is, ea, id repellitur	nōs repellimur	vōs repelliminī	eī, eae, ea repelluntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego repellēbar	tū repellēbāris, repellēbāre	is, ea, id repellēbātur	nōs repellēbāmur	vōs repellēbāminī	eī, eae, ea repellēbantur
Futuro pasivo	ego repellar	tū repellēris, repellēre	is, ea, id repellētur	nōs repellēmur	vōs repellēminī	eī, eae, ea repellentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego repellam	ut tū repellās	ut is, ut ea, ut id repellat	ut nōs repellāmus	ut vōs repellātis	ut eī, ut eae, ut ea repellant
Pretérito imperfecto	ut ego repellerem	ut tū repellerēs	ut is, ut ea, ut id repelleret	ut nōs repellerēmus	ut vōs repellerētis	ut eī, ut eae, ut ea repellerent
Pretérito perfecto	ut ego reppulerim	ut tū reppulerīs	ut is, ut ea, ut id reppulerit	ut nōs reppulerīmus	ut vōs reppulerītis	ut eī, ut eae, ut ea reppulerint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego reppulissem	ut tū reppulissēs	ut is, ut ea, ut id reppulisset	ut nōs reppulissēmus	ut vōs reppulissētis	ut eī, ut eae, ut ea reppulissent
Presente pasivo	ut ego repellar	ut tū repellāris, repellāre	ut is, ut ea, ut id repellātur	ut nōs repellāmur	ut vōs repellāminī	ut eī, ut eae, ut ea repellantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego repellerer	ut tū repellerēris, repellerēre	ut is, ut ea, ut id repellerētur	ut nōs repellerēmur	ut vōs repellerēminī	ut eī, ut eae, ut ea repellerentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) repelle	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) repellite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) repellitō	(is, ea, id) repellitō	― ―	(vōs) repellitōte	(eī, eae, ea) repelluntō
Presente pasivo	― ―	(tū) repellere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) repelliminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) repellitor	(is, ea, id) repellitor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) repelluntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad