ruber
| ruber | |
| clásico (AFI) | /ˈru.ber/ |
| eclesiástico (AFI) | /ˈru.ber/ |
| silabación | ru-ber |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | bisílaba |
| rima | u.ber |
Etimología
[editar]Del protoitálico *ruþro- ('rojo'), y este del protoindoeuropeo *h₁rudʰ-ró- ('rojo').[1] Compárese el sánscrito रुधिर (rudhirá, 'rojo, sangriento'), el griego antiguo ἐρυθρός (erytʰrós, 'rojo') y el tocario B rätre ('rojo').[1] → rōbur, rōbus, rūfus
Adjetivo
[editar]Declinación
[editar]Declinación de ruber, rubra, rubrum tipo: primera y segunda declinación [▲▼]
| Singular | |||
|---|---|---|---|
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. ruber | f. rubra | n. rubrum |
| Genitivo | m. rubrī | f. rubrae | n. rubrī |
| Dativo | m. rubrō | f. rubrae | n. rubrō |
| Acusativo | m. rubrum | f. rubram | n. rubrum |
| Ablativo | m. rubrō | f. rubrā | n. rubrō |
| Vocativo | m. ruber | f. rubra | n. rubrum |
| Plural | |||
| Masculino | Femenino | Neutro | |
| Nominativo | m. rubrī | f. rubrae | n. rubra |
| Genitivo | m. rubrōrum | f. rubrārum | n. rubrōrum |
| Dativo | m. rubrīs | f. rubrīs | n. rubrīs |
| Acusativo | m. rubrōs | f. rubrās | n. rubra |
| Ablativo | m. rubrīs | f. rubrīs | n. rubrīs |
| Vocativo | m. rubrī | f. rubrae | n. rubra |
Véase también
[editar]
Referencias y notas
[editar]- 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 527. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.
- ↑ Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.