scindo

Latín

scindo
clásico (AFI)	/ˈskin.doː/
eclesiástico (AFI)	/ˈʃin.do/
silabación	scin-dō
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
rimas	in.doː, in.do

Etimología

Del protoitálico *ski-n-d-e/o-, y este del protoindoeuropeo *ski-n-d- ('partir'), de *sḱʰei̯d-.^[1] Compárese el irlandés antiguo sceïd ("vomitar, escupir"), el sánscrito छिनत्ति (chinátti, "partir, quebrar"), el griego antiguo σχίζω (skhídzō, "partir, cortar") y el lituano skíesti ("separar, dividir").^[1]
→ scūtum

Verbo transitivo

1: Partir con un fuerte golpe.^[2]

2: Surcar (la tierra al ararla).^[2]

b: Partir, abrir (la tierra en una mina o cantera).^[2]

c: Surcar (agua, aire, etc.).^[2]

d: Abrirse camino a la fuerza (a través de obstáculos).^[2]

3: Separar, dividir en dos.^[2]

b: Bifurcar (caminos, etc.).^[2]

c: Reflexivo o en voz pasiva, dicho de ríos, etc.: bifurcarse, dividirse en brazos.^[2]

4: Partir en dos, dividir en partes.^[2]

b: Interrumpir la continuidad de (una actividad, proceso, etc.).^[2]

5: Hacer pedazos, desgarrar.^[2]

Conjugación

Conjugación de scindō, scindere, scidī, scissum (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	scindere, scidisse, scicidisse
Infinitivo pasivo	scindī
Participio activo	scindēns, scissūrus
Participio pasivo	scindendus, scissus
Gerundio	scindendī, scindendō, scindendum
Supino	scissum, scissū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego scindō	tū scindis	is, ea, id scindit	nōs scindimus	vōs scinditis	eī, eae, ea scindunt
Pretérito imperfecto	ego scindēbam	tū scindēbās	is, ea, id scindēbat	nōs scindēbāmus	vōs scindēbātis	eī, eae, ea scindēbant
Futuro	ego scindam	tū scindēs	is, ea, id scindēt	nōs scindēmus	vōs scindētis	eī, eae, ea scindent
Pretérito perfecto	ego scidī, scicidī	tū scidistī, scicidistī	is, ea, id scidit, scicidit	nōs scidimus, scicidimus	vōs scidistis, scicidistis	eī, eae, ea scidērunt, scicidērunt, scidēre, scicidēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego scideram, scicideram	tū sciderās, sciciderās	is, ea, id sciderat, sciciderat	nōs sciderāmus, sciciderāmus	vōs sciderātis, sciciderātis	eī, eae, ea sciderant, sciciderant
Futuro perfecto	ego sciderō, sciciderō	tū scideris, scicideris	is, ea, id sciderit, sciciderit	nōs sciderimus, sciciderimus	vōs scideritis, scicideritis	eī, eae, ea sciderint, sciciderint
Presente pasivo	ego scindor	tū scinderis, scindere	is, ea, id scinditur	nōs scindimur	vōs scindiminī	eī, eae, ea scinduntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego scindēbar	tū scindēbāris, scindēbāre	is, ea, id scindēbātur	nōs scindēbāmur	vōs scindēbāminī	eī, eae, ea scindēbantur
Futuro pasivo	ego scindar	tū scindēris, scindēre	is, ea, id scindētur	nōs scindēmur	vōs scindēminī	eī, eae, ea scindentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego scindam	ut tū scindās	ut is, ut ea, ut id scindat	ut nōs scindāmus	ut vōs scindātis	ut eī, ut eae, ut ea scindant
Pretérito imperfecto	ut ego scinderem	ut tū scinderēs	ut is, ut ea, ut id scinderet	ut nōs scinderēmus	ut vōs scinderētis	ut eī, ut eae, ut ea scinderent
Pretérito perfecto	ut ego sciderim, sciciderim	ut tū sciderīs, sciciderīs	ut is, ut ea, ut id sciderit, sciciderit	ut nōs sciderīmus, sciciderīmus	ut vōs sciderītis, sciciderītis	ut eī, ut eae, ut ea sciderint, sciciderint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego scidissem, scicidissem	ut tū scidissēs, scicidissēs	ut is, ut ea, ut id scidisset, scicidisset	ut nōs scidissēmus, scicidissēmus	ut vōs scidissētis, scicidissētis	ut eī, ut eae, ut ea scidissent, scicidissent
Presente pasivo	ut ego scindar	ut tū scindāris, scindāre	ut is, ut ea, ut id scindātur	ut nōs scindāmur	ut vōs scindāminī	ut eī, ut eae, ut ea scindantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego scinderer	ut tū scinderēris, scinderēre	ut is, ut ea, ut id scinderētur	ut nōs scinderēmur	ut vōs scinderēminī	ut eī, ut eae, ut ea scinderentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) scinde	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) scindite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) scinditō	(is, ea, id) scinditō	― ―	(vōs) scinditōte	(eī, eae, ea) scinduntō
Presente pasivo	― ―	(tū) scindere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) scindiminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) scinditor	(is, ea, id) scinditor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) scinduntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Referencias y notas

1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 544. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[vaan-1] 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 544. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.

[ol-2] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[1]

[2]