Ir al contenido

skuilhañ

De Wikcionario, el diccionario libre

Bretón

[editar]
skuilhañ
pronunciación (AFI) /ˈsky.ʎːã/
/ˈsky.ljã/
variantes skuilhskuilhiñ

Etimología

[editar]

Del bretón medio scuylaff.1

Verbo transitivo

[editar]
1
Verter.

Conjugación

[editar]
Conjugación de skuilhañ
Formas no personales
Infinitivo skuilhañ
Participio presente

o skuilhañ

Participio pasado skuilhet
Formas personales
número singular plural pasiva
persona 1.ª 2.ª 3.ª  m 3.ª  f 1.ª 2.ª 3.ª impersonal
Modo indicativo
Presente skuilhan skuilhez skuilh skuilh skuilhomp skuilhit skuilhont skuilher
Pretérito imperfecto skuilhen skuilhes skuilhe skuilhe skuilhemp skuilhec'h skuilhent skuilhed
Pretérito perfecto skuilhis skuilhjout skuilhas skuilhas skuilhjomp skuilhjoc'h skuilhjont skuilhjod
Futuro skuilhin skuilhi skuilho skuilho skuilhimp skuilhot skuilhint skuilhor
Modo condicional
Presente skuilhfen skuilhfes skuilhfe skuilhfe skuilhfemp skuilhfec'h skuilhfent skuilhfed
Pretérito skuilhjen skuilhjes skuilhje skuilhje skuilhjemp skuilhjec'h skuilhjent skuilhjed
Modo imperativo
Presente skuilh skuilhet skuilhet skuilhomp skuilhit skuilhent
Nota:
Las formas subrayadas actúan también como formas dependientes del verbo

Información adicional

[editar]

Referencias y notas

[editar]
  1. Le vocabulaire breton du Catholicon (1499).