Ir al contenido

studeo

De Wikcionario, el diccionario libre
studeo
clásico (AFI) /ˈstu.de.oː/
eclesiástico (AFI) /ˈstu.de.o/
silabación stu-de-ō
acentuación esdrújula
longitud silábica trisílaba
rimas u.de.oː, u.de.o

Etimología

[editar]

Del protoitálico *studē- (verbo de estado, "ser empujador"), y este del protoindoeuropeo *stud-eh₁- ("empujar, golpear"), de *(s)teu̯d-.[1] Compárese el gótico 𐍃𐍄𐌰𐌿𐍄𐌰𐌽 (stautan, 'empujar').[1]
tundō

Verbo intransitivo

[editar]
1
Dedicarse con gran empeño (a una actividad en particular, al estudio de una materia, para obtener algún objeto, etc.), afanarse, preocuparse (por), concentrar los esfuerzos (en).[2]
  • Uso: con dativo, con infinitivo, con genitivo, con acusativo e infinitivo
2
Con acusativo, generalmente de pronombres neutros: dedicar el interés a algo, concentrarse en.[2]
3
Con dativo: ser partidario de, favorecer a, apoyar a (una persona o sus intereses, un partido, etc.).[2]
4
Dedicarse a los libros, las ciencias, los estudios, estudiar.[2]
  • Uso: se emplea también como transitivo.

Conjugación

[editar]
Conjugación de studeō, studēre, studuī, studitum(segunda conjugación, defectivo, regular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo studēre, studuisse
Infinitivo pasivo studērī
Participio activo studēns, studitūrus
Participio pasivo studendus, studitus
Gerundio studendī, studendō, studendum
Supino studitum, studitū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente studeō studēs (id)studet studēmus studētis student
Pretérito imperfecto studēbam studēbās (id)studēbat studēbāmus studēbātis studēbant
Futuro studēbō studēbis (id)studēbit studēbimus studēbitis studēbunt
Pretérito perfecto studuī studuistī (id)studuit studuimus studuistis studuērunt, studuēre
Pretérito pluscuamperfecto studueram studuerās (id)studuerat studuerāmus studuerātis studuerant
Futuro perfecto studuerō studueris (id)studuerit studuerimus studueritis studuerint
Presente pasivo (id)studētur studentur
Pretérito imperfecto pasivo (id)studēbātur studēbantur
Futuro pasivo (id)studēbitur studēbuntur
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente studeam studeās (id)studeat studeāmus studeātis studeant
Pretérito imperfecto studērem studērēs (id)studēret studērēmus studērētis studērent
Pretérito perfecto studuerim studuerīs (id)studuerit studuerīmus studuerītis studuerint
Pretérito pluscuamperfecto studuissem studuissēs (id)studuisset studuissēmus studuissētis studuissent
Presente pasivo (id)studeātur studeantur
Pretérito imperfecto pasivo (id)studērētur studērentur
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente studē (id) studēte
Futuro studētō (id)studētō studētōte studentō
Presente pasivo (id)
Futuro pasivo (id)studētor studentor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad
NOTA: formas pasivas terciopersonales (solamente tercera persona singular y plural)

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Página 593. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.
  2. 1 2 3 4 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.