suesco

Latín

suesco
clásico (AFI)	/ˈsʷe.skoː/
eclesiástico (AFI)	/ˈswe.sko/
silabación	sue-scō
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
rimas	e.sko, e.skoː

Etimología

Del protoitálico *swē(þ)-sk-e/o-, y este del protoindoeuropeo *sue(h₁-)dʰh₁- ("apropiarse de uno", "ser acostumbrado"). Compárese el griego antiguo εἴωθα (eíōtʰa "ser usado", "usar") y ἦθος (êtʰos "costumbre", "uso"), el gótico 𐍃𐍅𐌴𐍃 (swes "propio", "propiedad"), el alemán antiguo swās ("preciado") y el nórdico antiguo sváss ("preciado").

Verbo intransitivo

1

Con infinitivo o dativo: acostumbrarse, habituarse (a).

Verbo transitivo

2

Acostumbrar, habituar.

Información adicional

• Derivados: assuesco, assuefacio, assuetudo, assuetus, consuesco, consuetio, consuetudo, consuetus, consuefacio, desuesco, desuetudo, insuesco, mansuesco, mansues, mansuefacio, mansuetus, mansuetarius, mansuete, mansueto, mansuetudo

Conjugación

Conjugación de suēscō, suēscere, suēvī, suētum  (tercera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	suēscere, suēvisse
Infinitivo pasivo	suēscī
Participio activo	suēscēns, suētūrus
Participio pasivo	suēscendus, suētus
Gerundio	suēscendī, suēscendō, suēscendum
Supino	suētum, suētū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego suēscō	tū suēscis	is, ea, id suēscit	nōs suēscimus	vōs suēscitis	eī, eae, ea suēscunt
Pretérito imperfecto	ego suēscēbam	tū suēscēbās	is, ea, id suēscēbat	nōs suēscēbāmus	vōs suēscēbātis	eī, eae, ea suēscēbant
Futuro	ego suēscam	tū suēscēs	is, ea, id suēscēt	nōs suēscēmus	vōs suēscētis	eī, eae, ea suēscent
Pretérito perfecto	ego suēvī	tū suēvistī	is, ea, id suēvit	nōs suēvimus	vōs suēvistis	eī, eae, ea suēvērunt, suēvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego suēveram	tū suēverās	is, ea, id suēverat	nōs suēverāmus	vōs suēverātis	eī, eae, ea suēverant
Futuro perfecto	ego suēverō	tū suēveris	is, ea, id suēverit	nōs suēverimus	vōs suēveritis	eī, eae, ea suēverint
Presente pasivo	ego suēscor	tū suēsceris, suēscere	is, ea, id suēscitur	nōs suēscimur	vōs suēsciminī	eī, eae, ea suēscuntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego suēscēbar	tū suēscēbāris, suēscēbāre	is, ea, id suēscēbātur	nōs suēscēbāmur	vōs suēscēbāminī	eī, eae, ea suēscēbantur
Futuro pasivo	ego suēscar	tū suēscēris, suēscēre	is, ea, id suēscētur	nōs suēscēmur	vōs suēscēminī	eī, eae, ea suēscentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego suēscam	ut tū suēscās	ut is, ut ea, ut id suēscat	ut nōs suēscāmus	ut vōs suēscātis	ut eī, ut eae, ut ea suēscant
Pretérito imperfecto	ut ego suēscerem	ut tū suēscerēs	ut is, ut ea, ut id suēsceret	ut nōs suēscerēmus	ut vōs suēscerētis	ut eī, ut eae, ut ea suēscerent
Pretérito perfecto	ut ego suēverim	ut tū suēverīs	ut is, ut ea, ut id suēverit	ut nōs suēverīmus	ut vōs suēverītis	ut eī, ut eae, ut ea suēverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego suēvissem	ut tū suēvissēs	ut is, ut ea, ut id suēvisset	ut nōs suēvissēmus	ut vōs suēvissētis	ut eī, ut eae, ut ea suēvissent
Presente pasivo	ut ego suēscar	ut tū suēscāris, suēscāre	ut is, ut ea, ut id suēscātur	ut nōs suēscāmur	ut vōs suēscāminī	ut eī, ut eae, ut ea suēscantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego suēscerer	ut tū suēscerēris, suēscerēre	ut is, ut ea, ut id suēscerētur	ut nōs suēscerēmur	ut vōs suēscerēminī	ut eī, ut eae, ut ea suēscerentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) suēsce	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) suēscite	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) suēscitō	(is, ea, id) suēscitō	― ―	(vōs) suēscitōte	(eī, eae, ea) suēscuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) suēscere	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) suēsciminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) suēscitor	(is, ea, id) suēscitor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) suēscuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad