Ir al contenido

supersum

De Wikcionario, el diccionario libre
supersum
clásico (AFI) [sʊˈpɛr.sũː]

Etimología

[editar]

Del prefijo super- (preposición) y sum ('ser').

Verbo intransitivo

[editar]
1
Estar más alto (que).[1]
2
Estar en lo más alto (de), en la punta (de).[1]
3
Tener dominio (sobre), ser superior (a).[1]
4
Tener (la) fuerza (para una tarea o responsabilidad).[1]
5
Superar los requerimientos, ser superfluo, sobrar.[1]
6 Matemáticas
Excederse (de un número).
  • Uso: dícese de una fracción.[1]
7
Estar más allá de las capacidades (de).[1]
8
Quedar como residuo, sobrar.[1]
9
Quedarse con la vida, sobrevivir.
  • Uso: dícese de personas.[1]
10
Seguir existiendo.
  • Uso: dícese de cosas.[1]
11
Quedar por hacer.[1]
12
Estar (aún) a disposición (de).
  • Uso: dícese de cosas (recursos, etc.).[1]
13
Estar al servicio (de).
  • Uso: dícese de personas (un abogado para su cliente, etc.).[1]

Conjugación

[editar]
Conjugación de supersum, superesse, superfuī, ―(tercera conjugación, defectivo, irregular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo superesse
Infinitivo pasivo
Participio activo superfutūrus
Participio pasivo
Gerundio
Supino
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente egosupersum superes is, ea, idsuperest nōssupersumus vōssuperestis eī, eae, easupersunt
Pretérito imperfecto egosupereram supererās is, ea, idsupererat nōssupererāmus vōssupererātis eī, eae, easupererant
Futuro egosupererō supereris, superere is, ea, idsupererit nōssupererimus vōssupereritis eī, eae, easupererunt
Pretérito perfecto egosuperfuī superfuistī is, ea, idsuperfuit nōssuperfuimus vōssuperfuistis eī, eae, easuperfuērunt, superfuēre
Pretérito pluscuamperfecto egosuperfueram superfuerās is, ea, idsuperfuerat nōssuperfuerāmus vōssuperfuerātis eī, eae, easuperfuerant
Futuro perfecto egosuperfuerō superfueris is, ea, idsuperfuerit nōssuperfuerimus vōssuperfueritis eī, eae, easuperfuerint
Presente pasivo ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Pretérito imperfecto pasivo ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Futuro pasivo ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egosupersim, supersiem, superfuam ut tūsupersīs, supersiēs, superfuās ut is, ut ea, ut idsupersit, supersiet, superfuat ut nōssupersīmus, supersiēmus, superfuāmus ut vōssupersītis, supersiētis, superfuātis ut eī, ut eae, ut easupersint, supersient, superfuant
Pretérito imperfecto ut egosuperessem, superforem ut tūsuperessēs, superforēs ut is, ut ea, ut idsuperesset, superforet ut nōssuperessēmus, superforēmus ut vōssuperessētis, superforētis ut eī, ut eae, ut easuperessent, superforent
Pretérito perfecto ut egosuperfuerim ut tūsuperfuerīs ut is, ut ea, ut idsuperfuerit ut nōssuperfuerīmus ut vōssuperfuerītis ut eī, ut eae, ut easuperfuerint
Pretérito pluscuamperfecto ut egosuperfuissem ut tūsuperfuissēs ut is, ut ea, ut idsuperfuisset ut nōssuperfuissēmus ut vōssuperfuissētis ut eī, ut eae, ut easuperfuissent
Presente pasivo ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Pretérito imperfecto pasivo ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)superes (is, ea, id) (vōs)supereste (eī, eae, ea)
Futuro (tū)superestō (is, ea, id)superestō (vōs)superestōte (eī, eae, ea)supersuntō
Presente pasivo (tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.