unicus

Latín

unicus
clásico (AFI)	/ˈu.ni.kus/
eclesiástico (AFI)	/ˈu.ni.kus/
silabación	u-ni-cus
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
rima	u.ni.kus

Etimología

De unus y el sufijo -icus.

Adjetivo

1

Único, inigualable.

2

Solo, solitario.

Declinación

Declinación de ūnicus, ūnica, ūnicum  tipo: primera y segunda declinación [▲▼]

Singular
	Masculino	Femenino	Neutro
Nominativo	m. ūnicus	f. ūnica	n. ūnicum
Genitivo	m. ūnicī	f. ūnicae	n. ūnicī
Dativo	m. ūnicō	f. ūnicae	n. ūnicō
Acusativo	m. ūnicum	f. ūnicam	n. ūnicum
Ablativo	m. ūnicō	f. ūnicā	n. ūnicō
Vocativo	m. ūnice	f. ūnica	n. ūnicum
Plural
	Masculino	Femenino	Neutro
Nominativo	m. ūnicī	f. ūnicae	n. ūnica
Genitivo	m. ūnicōrum	f. ūnicārum	n. ūnicōrum
Dativo	m. ūnicīs	f. ūnicīs	n. ūnicīs
Acusativo	m. ūnicōs	f. ūnicās	n. ūnica
Ablativo	m. ūnicīs	f. ūnicīs	n. ūnicīs
Vocativo	m. ūnicī	f. ūnicae	n. ūnica