vereor

Latín

vereor
clásico (AFI)	[ˈwɛ.rɛ.ɔr]

Etimología

Del protoitálico *wer-ē-, y este del protoindoeuropeo *u(e)r-eh₁- ("notar", "sentir"). Compárese el gótico 𐍅𐌰𐍂𐍃 (wars, 'atento'), el tocario B wär-sk- ('oler') y (en disputa) el griego antiguo οραω (oraō) ("mirar", "ver", "percibir").

Verbo transitivo

1

Respetar, reverenciar, venerar.

2

Temer.

3

Vacilar, dudar.

• Uso: con infinitivo.
• Ejemplo: 

  Non vereor te accusare.→ No vacilo en acusarte.

Conjugación

Conjugación de vereō, verēre, veruī, veritum  (segunda conjugación, deponente, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo	verērī
Participio	verendus, veritus
Gerundio	verendī, verendō, verendum
Supino	veritum, veritū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego vereor	tū verēris, verēre	is, ea, id verētur	nōs verēmur	vōs verēminī	eī, eae, ea verentur
Pretérito imperfecto	ego verēbar	tū verēbāris, verēbāre	is, ea, id verēbātur	nōs verēbāmur	vōs verēbāminī	eī, eae, ea verēbantur
Futuro	ego verēbor	tū verēberis, verēbere	is, ea, id verēbitur	nōs verēbimur	vōs verēbiminī	eī, eae, ea verēbuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego verear	ut tū vereāris, vereāre	ut is, ut ea, ut id vereātur	ut nōs vereāmur	ut vōs vereāminī	ut eī, ut eae, ut ea vereantur
Pretérito imperfecto	ut ego verērer	ut tū verērēris, verērēre	ut is, ut ea, ut id verērētur	ut nōs verērēmur	ut vōs verērēminī	ut eī, ut eae, ut ea verērentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) verēre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) verēminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) verētor	(is, ea, id) verētor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) verentor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad