heteróclito
Apariencia
| heteróclito | |
| pronunciación (AFI) | [et̪eˈɾoklit̪o] |
| silabación | he-te-ró-cli-to |
| acentuación | esdrújula |
| longitud silábica | pentasílaba |
| rima | o.kli.to |
Etimología 1
[editar]Del latín heteroclitus y este del griego antiguo ἑτερόκλιτος (heteróklitos), "raro".
Adjetivo
[editar]heteróclito ¦ plural: heteróclitos ¦ femenino: heteróclita ¦ femenino plural: heteróclitas
- 1
- Que no se ajusta a ningún patrón ordinario en su naturaleza o comportamiento.
- 2 Lingüística
- Dicho de un vocablo, que en su flexión adopta formas derivadas de más de una raíz.
- 3 Lingüística
- Más generalmente, que tiene un paradigma irregular de conjugación o declinación.
Véase también
[editar]Traducciones
[editar]Traducciones [▲▼]
- Alemán: [1–3] heteroklitisch (de)
- Danés: [1–3] heteroklitisk (da)
- Finés: [1–3] heterokliittinen (fi)
- Francés: [1–3] hétéroclite (fr)
- Griego: [1–3] ετεροκλινής (el)
- Inglés: [1–3] heteroclite (en); heteroclitous (en)
- Italiano: [1–3] eteroclitico (it)
- Manés: [1–3] neureiltagh (gv)
- Neerlandés: [1–3] heteroclitic (nl)
- Portugués: [1–3] heteroclítico (pt)
- Rumano: [1–3] eteroclit (ro)
- Sueco: [1–3] heteroklitisk (sv)